Ёди он аҳд ки дар баҳр сафар ме кардам

یاد آن عهد که در بحر سفر می‌کردم

Камари саъии худ аз мавҷ хатар ме кардам

کمر سعی خود از موج خطر می‌کردم

Чун садафи қатраи ашкӣ ки ба ман ме доданд

چون صدف قطره اشکی که به من می‌دادند

намезадам бар лаби худ меҳр ва гуҳар ме кардам

می‌زدم بر لب خود مهر و گهر می‌کردم

Як ҷаҳони сӯхта дил мешуд агар меҳмонам

یک جهان سوخته‌دل می‌شد اگر مهمانم

Ба дами гарми чароғи ҳама бар ме кардам

به دم گرم چراغ همه بر می‌کردم

Гар ду сад қофилаи махмур ба ман бар ме хӯрд

گر دو صد قافله مخمور به من بر می‌خورد

Сари хуш аз майкадаи хӯн ҷигар ме кардам

سر خوش از میکده خون جگر می‌کردم

Аз чамани маҳви ҷамоли чаман оро будам

از چمن محو جمال چمن‌آرا بودم

Чашми пӯшидаи зи фирдавс гузар ме кардам

چشم پوشیده ز فردوس گذر می‌کردم

намегирифтанд батон гӯши худ аз афғонам

می‌گرفتند بُتان گوش خود از افغانم

Дар дили санг ба фарёд асар ме кардам

در دل سنگ به فریاد اثر می‌کردم

Гарчи дунболаи рӯи қофила дил будам

گرچه دنباله‌رو قافلهٔ دل بودم

Хуфтагонро ба сари пой хабар ме кардам

خفتگان را به سر پای خبر می‌کردم

зи ошноӣ бе тилисми раҳу расми афтодам

ز آشنایی بی‌طلسم ره و رسم افتادم

Ман ки аз маънии бегона ҳазар ме кардам

من که از معنی بیگانه حذر می‌کردم

эй хуши он аҳд ки дар Мисри вуҷӯд аз мастӣ

ای خوش آن عهد که در مصر وجود از مستی

Юсуфӣ буд ба ҳарҷоӣ назар ме кардам

یوسفی بود به هرجای نظر می‌کردم

Ин ки умрами ҳама дар марҳала паймое рафт

این که عمرم همه در مرحله‌پیمایی رفت

Коши як бори ҳам аз хеш сафар ме кардам

کاش یک بار هم از خویش سفر می‌کردم

Ёди аҳдӣ ки ба эксири қаноати соиб

یاد عهدی که به اکسیر قناعت صائب

Заҳр агар қисмати ман буд шукр ме кардам

زهر اگر قسمت من بود شکر می‌کردم