Чанд аз содаи дилии захм ҳавас бурдорам ?

چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟

Ба ки ин оина аз пеш нафас бурдорам

به که این آینه از پیش نفس بردارم

Ман ки чун барги хазони болу пурм рехта аст

من که چون برگ خزان بال و پرم ریخته است

Ба чаҳ умеди дил аз кунҷ қафас бурдорам ?

به چه امید دل از کنج قفس بردارم؟

Офати ҳирси зи шамшери ду дам бештараст

آفت حرص ز شمشیر دو دم بیشترست

Чун ду даст аз сари худ ҳамчу магас бурдорам ?

چون دو دست از سر خود همچو مگس بردارم؟

Гул ба душман назананд аҳли мурувват , варна

گل به دشمن نزنند اهل مروت، ورنه

Ман на онам ки забунии з асас бурдорам

من نه آنم که زبونی ز عسس بردارم

Роҳи хобидаи зи бедор дилон ме гардад

راه خوابیده ز بیدار دلان می‌گردد

Даст агар аз даҳани худ чу ҷарас бурдорам

دست اگر از دهن خود چو جرس بردارم

Ишқ хоҳад з ҳавас кард сабки бори маро

عشق خواهد ز هوس کرد سبک‌بار مرا

Аз раҳи сайл чаҳ афтода ки хас бурдорам ?

از ره سیل چه افتاده که خس بردارم؟

Он қадри муҳлат аз айём таваққуъ дорам

آنقدر مهلت از ایام توقع دارم

Ки аз ойӣнаи дили занг ҳавас бурдорам

که از آیینه دل زنگ هوس بردارم

Зон буд бистару болини ман аз гул чу насим

زان بود بستر و بالین من از گل چو نسیم

Ки хасу хори зи роҳи ҳама кас бурдорам

که خس و خار ز راه همه کس بردارم

Дар шабистони ҷаҳони равшан аз онам чун субҳ

در شبستان جهان روشن از آنم چون صبح

Ки ғубор аз дили олам ба нафас бурдорам

که غبار از دل عالم به نفس بردارم

Булбулӣ нест дарин боғи зи ман қонеъ тар

بلبلی نیست درین باغ ز من قانع‌تر

Файзи оғӯши гул аз чок қафас бурдорам

فیض آغوش گل از چاک قفس بردارم