Чанд дар хоки ватани ғунча буд болу пурм ?

چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟

Дар сари афтода чу хуршеди ҳавои сафарам

در سر افتاده چو خورشید هوای سفرم

Пиҳ гургаст ки бар перҳанам молидаанд

پیه گرگ است که بر پیرهنم مالیدند

Дасти чарбӣ ки кашиданд азизон бар серум

دست چربی که کشیدند عزیزان بر سرم

Айши мӯрии зи тршрўиии ман талх нашуд

عیش موری ز ترشرویی من تلخ نشد

Не ба нохуни з чаҳ карданд абас чун шукрам ?

نی به ناخن ز چه کردند عبث چون شکرم؟

Ҷигари санг ба навмидии ман май сӯзад

جگر سنگ به نومیدی من می سوزد

Оби ҳайвонам ва аз реги равони ташнаи терм

آب حیوانم و از ریگ روان تشنه ترم

Сипари тири ҳаводиси сипар андохтан аст

سپر تیر حوادث سپر انداختن است

Оҳ агар сабр намедод ба дасти ин сипарам

آه اگر صبر نمی داد به دست این سپرم

Бас ки бе Меҳрии айём гузидааст маро

بس که بی مهری ایام گزیده است مرا

Шаш ҷиҳати хонаи занбӯр буд дар назарам

شش جهت خانه زنبور بود در نظرم

Сангу оҳан шуда дар сӯхтанами душману дӯст

سنگ و آهن شده در سوختنم دشمن و دوست

Гарчи бо душман ва бо душман ва бо дӯст чу шеру шукрам

گرچه با دشمن و با دشمن و با دوست چو شیر و شکرم

Ман ки дар ҳасрати парвоз ба хоки афтодам

من که در حسرت پرواز به خاک افتادم

Аҷабӣ нест пар тир шавад болу пурм

عجبی نیست پر تیر شود بال و پرم

Мапаснд эй фалаки сифла ки дар сулби садаф

مپسند ای فلک سفله که در صلب صدف

Муҳра гул шавад аз гирди касодии гуҳарам

مهره گل شود از گرد کسادی گهرم

То сар аз ҳалқаи бидорлон барзада ам

تا سر از حلقه بیدارلان برزده ام

Хӯн мурдааст саводи ду ҷаҳон дар назарам

خون مرده است سواد دو جهان در نظرم

Соиб аз кашмакаши даҳри чунон дилгирам

صائب از کشمکش دهر چنان دلگیرم

Ки нафаси нохуни алмос буд бар ҷигарам

که نفس ناخن الماس بود بر جگرم