Ман ки аз доғи ҷунуни соғари саршори кашам

من که از داغ جنون ساغر سرشار کشم

Хок бар фарқам агар миннати дастори кашам

خاک بر فرقم اگر منت دستار کشم

Рӯй дар домани саҳрои ҷунун май орм

روی در دامن صحرای جنون می آرم

Чанд биншинаму хат бар рухи девори кашам ?

چند بنشینم و خط بر رخ دیوار کشم؟

Мардумии мардумаки чашми ҷаҳони байн ман аст

مردمی مردمک چشم جهان بین من است

Пардаи дидаи худ дар қадами хори кашам

پرده دیده خود در قدم خار کشم

Чашмам аз неши мукофоти з бас тарсида аст

چشمم از نیش مکافات ز بس ترسیده است

Зуҳра ам нест ки нохун ба раги тори кашам

زهره ام نیست که ناخن به رگ تار کشم

Ковуши синаи зи сад кор баровард маро

کاوش سینه ز صد کار برآورد مرا

Дасти худ бӯсам агар дасти азин кори кашам

دست خود بوسم اگر دست ازین کار کشم

Аз қумоши суханами субҳ биногваш тараст

از قماش سخنم صبح بناگوش ترست

Бо чунин ҷинс чаро нози харидори кашам ?

با چنین جنس چرا ناز خریدار کشم؟

Ман ки аз хирқаи номӯси бурун омада ам

من که از خرقه ناموس برون آمده ام

Чун сари дор чаро миннати дастори кашам ?

چون سر دار چرا منت دستار کشم؟

Ба тағофули ҷигари хасми забун май сӯзам

به تغافل جگر خصم زبون می سوزم

Нестам барқ ки ханҷар ба рухи хори кашам

نیستم برق که خنجر به رخ خار کشم

Нест дар рӯй замини гӯшаи амнии соиб

نیست در روی زمین گوشه امنی صائب

Рахти азин лаҷаи пари хӯн ба сардори кашам

رخت ازین لجه پر خون به سردار کشم