Шавқ кардааст зи баси гарми сафар чун қаламам

شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلمم

Нақши по , сӯхта ояд ба назар чун қаламам

نقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم

Бас ки кардааст сияҳи масти марои завқи сухан

بس که کرده است سیه مست مرا ذوق سخن

Май занами ҳарфу з худ нест хабар чун қаламам

می‌زنم حرف و ز خود نیست خبر چون قلمم

Ҷои ашк аз мижаам хӯни сияҳ май резад

جای اشک از مژه‌ام خون سیه می‌ریزد

Май дӯди дӯди дил аз бас ки ба сар чун қаламам

می‌دود دود دل از بس که به سر چون قلمم

Ҳаст дар қабзаи фармони қазои набзи маро

هست در قبضه فرمان قضا نبض مرا

Аз сияҳи корӣ худ нест хабар чун қаламам

از سیه کاری خود نیست خبر چون قلمم

Сарф гуфтор шуд аз дили сияҳии умри маро

صرف گفتار شد از دل سیهی عمر مرا

Дил дунемаст азин роҳгзор чун қаламам

دل دونیم است ازین راهگذار چون قلمم

Зинҳмаҳи нақши диловез ки бар об задам

زینهمه نقش دلاویز که بر آب زدم

Гиряу нола ва оҳаст самар чун қаламам

گریه و ناله و آه است ثمر چون قلمم

Зон гуҳарҳо ки аз он чашми ҷаҳон равшан шуд

زآن گهرها که از آن چشم جهان روشن شد

Нест ҷузи оби сияҳи пеши назар чун қаламам

نیست جز آب سیه پیش نظر چون قلمم

Гарчи сар аз хат фармон накашидам ҳаргиз

گرچه سر از خط فرمان نکشیدم هرگز

Умр омад ба таҳи теғ бар чун қаламам

عمر آمد به ته تیغ بر چون قلمم

Раҳи набардам ба сарои пардаи маънӣ , ҳар чанд

ره نبردم به سراپرده معنی، هرچند

Умр кӯтоҳ шуд аз сайру сафар чун қаламам

عمر کوتاه شد از سیر و سفر چون قلمم

Ростӣ буд , агар буд марои тақсирӣ

راستی بود، اگر بود مرا تقصیری

Аз чаҳ бастанд ва гушӯданд камар чун қаламам ?

از چه بستند و گشودند کمر چون قلمم؟

Ҷуз сухан нест марои боғу баҳории соиб

جز سخن نیست مرا باغ و بهاری صائب

Оҳ агар хушк шавад дидатар чун қаламам

آه اگر خشک شود دیدهٔ تر چون قلمم