Ҳоли худ чун ба ту эй ғунчаи даҳан арз кунам ?

حال خود چون به تو ای غنچه دهن عرض کنم؟

Ба забонӣ ки надорам чаҳ сухан арз кунам ?

به زبانی که ندارم چه سخن عرض کنم؟

Чун бғир аз ту суханро набӯд додрасӣ

چون بغیر از تو سخن را نبود دادرسی

Сухани худ ба ки аз аҳли сухан арз кунам ?

سخن خود به که از اهل سخن عرض کنم؟

Дарди худро змсиҳо натавон дошт ниҳон

درد خود را زمسیحا نتوان داشت نهان

Сртўиӣ , дарди сари худ ба ки ман арз кунам ?

سرتویی، درد سر خود به که من عرض کنم؟

Сухани бӯса ки ҷангаст гули пишрсш

سخن بوسه که جنگ است گل پیشرسش

Ба чаҳ умеди ман эй ғунчаи даҳан арз кунам ?

به چه امید من ای غنچه دهن عرض کنم؟

Орзӯе ки гиреҳ дар дили густох ман аст

آرزویی که گره در دل گستاخ من است

Адаб инаст ки бо теғу кафан арз кунам

ادب این است که با تیغ و کفن عرض کنم

Мумиёеи зи дили санг бурун ме ояд

مومیایی ز دل سنگ برون می آید

Шикваи худ ба ки эй ъҳдшкн арз кунам ?

شکوه خود به که ای عهدشکن عرض کنم؟

Муҳаррами роз чу дар доира имкон нест

محرم راز چو در دایره امکان نیست

Рухсатами даҳ ки ба он чоҳи зқн арз кунам

رخصتم ده که به آن چاه ذقن عرض کنم

Гар ба тӯмор шикоят натавонӣ пардохт

گر به طومار شکایت نتوانی پرداخت

Он қадр бош ки ман як ду сухан арз кунам

آنقدر باش که من یک دو سخن عرض کنم

Гули нафаси сӯхта аз шох барояд соиб

گل نفس سوخته از شاخ برآید صائب

Гар туҳидастии худро ба чаман арз кунам

گر تهیدستی خود را به چمن عرض کنم