Ба ки брдидаҳи густох таманно фиканам

به که بردیده گستاخ تمنا فکنم

Пардае каз рухи он оина симо фиканам

پرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم

Хуш нишин нест чунон ҷавҳари бенаии ман

خوش نشین نیست چنان جوهر بینایی من

Ки ба ҳар оинаи рӯи тарҳ тамошо фиканам

که به هر آینه رو طرح تماشا فکنم

Бе тугар чашм ба рухсор биҳишт андозам

بی تو گر چشم به رخسار بهشت اندازم

Мушт хорӣаст ки дар дида бино фиканам

مشت خاری است که در دیده بینا فکنم

Мояи айши ҳаёт абадӣ ме гардад

مایه عیش حیات ابدی می گردد

Ҳар нигоҳӣ ки бар он қомат раъно фиканам

هر نگاهی که بر آن قامت رعنا فکنم

Нест дар рӯй замини кӯҳи гарони тамкинӣ

نیست در روی زمین کوه گران تمکینی

То бар ӯ сояи иқбол чу анқо фиканам

تا بر او سایه اقبال چو عنقا فکنم

Киштии хоки зи оби гуҳарам тӯфонӣ аст

کشتی خاک ز آب گهرم طوفانی است

Ба ки ин гавҳари шҳўор ба дарё фиканам

به که این گوهر شهوار به دریا فکنم

Барнатобад ду ҷаҳони дарди гаронсанги маро

برنتابد دو جهان درد گرانسنگ مرا

Ин на кӯҳӣаст ки дар доман саҳро фиканам

این نه کوهی است که در دامن صحرا فکنم

Хок дар коса кунам дидаи дуни ҳиммат ро

خاک در کاسه کنم دیده دون همت را

Ба ғалати дида агар бар рух дунё фиканам

به غلط دیده اگر بر رخ دنیا فکنم

То гумон нафасӣ ҳаст маро , мумкин нест

تا گمان نفسی هست مرا، ممکن نیست

Бори худ бар дили гардун чу масеҳо фиканам

بار خود بر دل گردون چو مسیحا فکنم

Хаҷалам чун каф бе мағзи зи равшани гуҳарон

خجلم چون کف بی مغز ز روشن گهران

Ман ки саҷҷодаи худ бар сар дарё фиканам

من که سجاده خود بر سر دریا فکنم

намешавад машриқи хуршеди саодати соиб

می شود مشرق خورشید سعادت صائب

Чун ҳумои сояи иқбол ба ҳар ҷо фиканам

چون هما سایه اقبال به هر جا فکنم