То лабаш кард чу тӯтӣ ба сухани талқинам

تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم

Шуд қафаси чӯби набот аз сухани ширинам

شد قفس چوب نبات از سخن شیرینم

Мавҷи дарёии ҳаводиси раг хобаст маро

موج دریای حوادث رگ خواب است مرا

Бас ки кӯҳи ғам ӯ кард гарони тамкинам

بس که کوه غم او کرد گران تمکینم

Тоқати ҷилва ӯ нест маро , май тарсам

طاقت جلوه او نیست مرا، می ترسم

Ки ба фирдавси баради дидаи кӯтаҳи байнам

که به فردوس برد دیده کوته بینم

Ҳайф ва сад ҳайф ки дар сина бе ҳосили ман

حیف و صد حیف که در سینه بی حاصل من

Нест оҳӣ ки бисоти ду ҷаҳон барчинам

نیست آهی که بساط دو جهان برچینم

Таҳтаи машқи тамошоӣ ҷаҳон гардидам

تخته مشق تماشای جهان گردیدم

Ман ки май хостам аз хеш ҷудо биншинам

من که می خواستم از خویش جدا بنشینم

Баҳр аз панҷа марҷон напазирад ором

بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرام

Чанд брсинаҳ наҳй дасти паии таскинам ?

چند برسینه نهی دست پی تسکینم؟

Манам он оҳӯии мишкӣн ки сувидои замин

منم آن آهوی مشکین که سویدای زمین

Нофаи машк шудааст аз нафаси мишкӣнам

نافه مشک شده است از نفس مشکینم

Чаҳ умедаст шавад шамъи мазорами соиб ?

چه امیدست شود شمع مزارم صائب؟

Он ки як бор наомад ба сари болинам

آن که یک بار نیامد به سر بالینم