Рӯзгорӣаст зи дили нақш худӣ ме шавем

روزگاری است ز دل نقش خودی می‌شویم

Роҳ чун соя ба пои дгарон май пўим

راه چون سایه به پای دگران می‌پویم

Чун қалами гӯш бар овози дили хуши суханам

چون قلم گوش بر آواز دل خوش‌سخنم

Ҳарчӣ ояд ба забонам на з худ ме гӯям

هرچه آید به زبانم نه ز خود می‌گویم

Бо дили хӯн шудаам дар таҳи як перҳан аст

با دل خون شده‌ام در ته یک پیرهن است

Юсуфи гумшудае каз дгарон ме ҷӯям

یوسف گمشده‌ای کز دگران می‌جویم

Ҳаст чун ҷавҳари ойӣнаи ҳамон побарҷо

هست چون جوهر آیینه همان پابرجا

Ҳар қадари нақши умед аз дил худ ме шавем

هر قدر نقش امید از دل خود می‌شویم

Гарчи чун хол , марои донаи дил сӯхта аст

گرچه چون خال، مرا دانه دل سوخته است

Агар аз ҳасан буд рӯй дилӣ , ме рӯем

اگر از حسن بود روی دلی، می‌رویم

Рӯзӣ аз боғи ту чидами гул ва як умри гузашт

روزی از باغ تو چیدم گل و یک عمر گذشت

Дасти худро чу гули тоза ҳамон ме бӯем

دست خود را چو گل تازه همان می‌بویم

Нест соиби зи паии коми ҷаҳони гиряи ман

نیست صائب ز پی کام جهان گریه من

Ки зи ойӣнаи дили нақш худӣ ме шавем

که ز آیینه دل نقش خودی می‌شویم