Ба ҳарфи пучи маро умр шуд табоҳи тамом

به حرف پوچ مرا عمر شد تباه تمام

Фиғон ки хирмани ман гашти харҷи оҳи тамом

فغان که خرمن من گشت خرج آه تمام

Фирефт табъи шарифи марои ҷаҳони хасис

فریفت طبع شریف مرا جهان خسیس

Париданам чу назар шуд ба барги коҳи тамом

پریدنم چو نظر شد به برگ کاه تمام

зи ман чу дидаи қурбониёни ҳисоби мҷу

ز من چو دیده قربانیان حساب مجو

Ки умри ман басар омад ба як нигоҳи тамом

که عمر من بسر آمد به یک نگاه تمام

Чаҳ нисбатаст ба маҷнӯни содаи лавҳи маро

چه نسبت است به مجنون ساده لوح مرا

Ки шуд зи машқи ҷунунами замини сиёҳи тамом

که شد ز مشق جنونم زمین سیاه تمام

Агар чу мшмъ хамӯшам ба рӯзи маъзӯрам

اگر چو مشمع خموشم به روز معذورم

Ки шаб шавад нафасами харҷи мади оҳи тамом

که شب شود نفسم خرج مد آه تمام

зи аҳли фақр маро мерасад каллаи дорӣ

ز اهل فقر مرا می رسد کله داری

Агар ба тарк таъаллуқ шавад кулоҳи тамом

اگر به ترک تعلق شود کلاه تمام

наме тавон зи нишони пай бе нишони бурдан

نمی توان ز نشان پی بی نشان بردن

Вагар на санг нишонаст санги роҳи тамом

و گر نه سنگ نشان است سنگ راه تمام

Чу суди азин ки чу Юсуф азиз хоҳам шуд

چو سود ازین که چو یوسف عزیز خواهم شد

Маро ки умр ба зиндони гузашту чоҳи тамом

مرا که عمر به زندان گذشت و چاه تمام

Куҷост нестии ҷовдон , ки безорам

کجاست نیستی جاودان، که بیزارم

Аз он ҳаёт ки гардад ба солу моҳи тамом

از آن حیات که گردد به سال و ماه تمام

Либоси парда айбаст бекамолон ро

لباس پرده عیب است بی کمالان را

Ки зери абри намояди айёри моҳи тамом

که زیر ابر نماید عیار ماه تمام

зи офтоб чаҳ тақсир , кам айёрии мост

ز آفتاب چه تقصیر، کم عیاری ماست

Ки ҳамчуи моҳ гуҳӣ ноқисему гоҳи тамом

که همچو ماه گهی ناقصیم و گاه تمام

Гувоҳи хом чаҳ созад ба даъвии ноқис

گواه خام چه سازد به دعوی ناقص

зи узр ланг шавад бештари гуноҳи тамом

ز عذر لنگ شود بیشتر گناه تمام

Ки метавонад бар ҳарфи ман ниҳоди ангушт

که می تواند بر حرف من نهاد انگشت

Чунин ки нома худ кардаам сиёҳи тамом

چنین که نامه خود کرده ام سیاه تمام

Хушо касе ки дарин анҷуман кунад соиб

خوشا کسی که درین انجمن کند صائب

Чу шамъи зиндагии худ ба ашку оҳи тамом

چو شمع زندگی خود به اشک و آه تمام