Чу бед агар чаҳ дарин боғ бе бар омада ам

چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده ام

Ба узр бе самарии сояи густар омада ам

به عذر بی ثمری سایه گستر آمده ام

зи нақси худбаи умед камол хурсандам

ز نقص خودبه امید کمال خرسندم

Агар чаҳ ҳамчуи маи иди лоғар омада ам

اگر چه همچو مه عید لاغر آمده ام

Ба пои қофила рафтани з ман наме ояд

به پای قافله رفتن ز من نمی آید

Чу офтоб ба танҳо рӯй бар омада ам

چو آفتاب به تنها روی بر آمده ام

Ҳамон ба хоки баробар чу нури хуршедам

همان به خاک برابر چو نور خورشیدم

Агар чаҳ аз ҳамаи офоқ бар сар омада ам

اگر چه از همه آفاق بر سر آمده ام

Мадор рӯй дил аз ман дареғ каз ғифлат

مدار روی دل از من دریغ کز غفلت

зи остонаи дилҳо ба ин дар омада ам

ز آستانه دلها به این در آمده ام

Дили ду ним мари қадар , ишқ ме донад

دل دو نیم مر قدر، عشق می داند

Чу зулфиқор ба бозуии ҳайдар омада ам

چو ذوالفقار به بازوی حیدر آمده ام

Марои з бебарӣ хеш нест бар дили бор

مرا ز بی بری خویش نیست بر دل بار

Ки чун чанор ба дасти тиҳӣ бар омада ам

که چون چنار به دست تهی بر آمده ام

Ҷавоби талхи зи хушкӣ ба абр ме гуяд

جواب تلخ ز خشکی به ابر می گوید

Ба қулзумӣ ки ба умеди гавҳар омада ам

به قلزمی که به امید گوهر آمده ام

Чу мавҷ агар чаҳ шикастааст боли ман соиб

چو موج اگر چه شکسته است بال من صائب

Ба соҳил аз дили дарёи мукаррар омада ам

به ساحل از دل دریا مکرر آمده ام