Гумон мабар ки бғир аз ту ошно дорам

گمان مبر که بغیر از تو آشنا دارم

Биҷузи ту раҳ ба куҷо май барам киро дорам

بجز تو ره به کجا می برم که را دارم

Ба қадари захм буд роҳи шонаро дар зулф

به قدر زخم بود راه شانه را در زلف

Ба чокҳои дили худ умедҳо дорам

به چاکهای دل خود امیدها دارم

зи бас ки дар тани ман доғҳо ба ҳам пайваст

ز بس که در تن من داغها به هم پیوست

Гумон баранд зира дар таҳ қабо дорам

گمان برند زره در ته قبا دارم

Дарин муҳӣт ки бозуии мавҷи хор ва хас аст

درین محیط که بازوی موج خار و خس است

Ба дасти бастаи таманноӣ ошно дорам

به دست بسته تمنای آشنا دارم

зи хоксории ман чашм мешавад равшан

ز خاکساری من چشم می شود روشن

Ба чашми мардум аз он ҷо чу тўтё дорам

به چشم مردم از آن جا چو توتیا دارم

Чу рӯсафедии ман дар шикастагӣ баста аст

چو روسفیدی من در شکستگی بسته است

Дареғи донаи худ чун з Асия дорам

دریغ دانه خود چون ز آسیا دارم

зи доғи ташнаи лабии дил наме тавон бардошт

ز داغ تشنه لبی دل نمی توان برداشت

Вагарнаи роҳ ба сарчашма бақо дорам

وگرنه راه به سرچشمه بقا دارم

Ба муддаои нарасӣдан шудааст матлаби ман

به مدعا نرسیدن شده است مطلب من

Вагарнаи рухсати изҳор муддао дорам

وگرنه رخصت اظهار مدعا دارم

Маро ба боғ касон нест ҳоҷатӣ чун субҳ

مرا به باغ کسان نیست حاجتی چون صبح

зи чоки синаи худ боғ длгшо дорам

ز چاک سینه خود باغ دلگشا دارم

Ба пора кардан ман дӯхтааст олами чашм

به پاره کردن من دوخته است عالم چشم

Агар чаҳ чун ҳарами каъбаи як қабо дорам

اگر چه چون حرم کعبه یک قبا دارم

з ростӣ набӯд шохҳои бе бар ро

ز راستی نبود شاخهای بی بر را

Хиҷолатӣ ки ман аз қомати ду то дорам

خجالتی که من از قامت دو تا دارم

Гарон чу сабза бегонаам дарин бустон

گران چو سبزه بیگانه ام درین بستان

Ба ҷурми ин ки суханҳои ошно дорам

به جرم این که سخنهای آشنا دارم

Алоқае ки каттонро буд ба моҳи тамом

علاقه ای که کتان را بود به ماه تمام

Ба пораи пораи дили ман ҷудо ҷудо дорам

به پاره پاره دل من جدا جدا دارم

Чунон хушаст ба озодагии марои соиб

چنان خوش است به آزادگی مرا صائب

Ки ваҳшати қафас аз нақш бӯрё дорам

که وحشت قفس از نقش بوریا دارم