Агар чаҳ дар чамани рӯзгори хору хасам

اگر چه در چمن روزگار خار و خسم

Чу лолаи доғ буд гули зи гармии нафасам

چو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم

Дарин риёзи ман он булбулам ки ме ояд

درین ریاض من آن بلبلم که می آید

Садои хандаи гул аз шикастани қафасам

صدای خنده گل از شکستن قفسم

Ба ҷурми ҳарза дарое марои зи боғи марон

به جرم هرزه درایی مرا ز باغ مران

Ки орамидатар аз буии гул буд нафасам

که آرمیده تر از بوی گل بود نفسم

Чунон гузидаи маро остин фишонӣ халқ

چنان گزیده مرا آستین فشانی خلق

Ки илтифот ба шукр намекунад магасам

که التفات به شکر نمی کند مگسم

Бғири соя маро нест зон шикор дигар

بغیر سایه مرا نیست زان شکار دگر

Ки ман аз тӯли амли солҳост дар мирсам

که من از طول امل سالهاست در مرسم

зи ман ъзизтрӣ нест малики хорӣ ро

ز من عزیزتری نیست ملک خواری را

Агар чаҳ дар назари эътибори ҳеҷ касам

اگر چه در نظر اعتبار هیچ کسم

Агар чаҳ рафтаам аз тангнои чархи бурун

اگر چه رفته ام از تنگنای چرخ برون

Ҳамон зи танагии ҷо танг мешавад нафасам

همان ز تنگی جا تنگ می شود نفسم

Ду арбаъӣн басар омад зи зиндагонии ман

دو اربعین بسر آمد ز زندگانی من

Ҳануз дар хами гардуни шароби нимрсм

هنوز در خم گردون شراب نیمرسم

Макун аз мардуми болиғи назари ҳисоби маро

مکن از مردم بالغ نظر حساب مرا

Ки бо сифедии мӯи шери хораи ҳавасам

که با سفیدی مو شیر خواره هوسم

Рӯм ба хоб чу афсона аз таронаи хеш

روم به خواب چو افسانه از ترانه خویش

Агар чаҳ боиси бедории ҳазор касам

اگر چه باعث بیداری هزار کسم

зи ҳади хеш ба мастӣ наме рӯми берун

ز حد خویش به مستی نمی روم بیرون

Дарин ҳзираҳ дар бастаи эмин аз асасам

درین حظیره در بسته ایمن از عسسم

Чаҳ ҳоҷатаст ба банд дигар марои соиб

چه حاجت است به بند دگر مرا صائب

Ки ман зи лоғарии худ ҳамеша дар қафасам

که من ز لاغری خود همیشه در قفسم