Маро ки гуфт ки даст аз Аннани ёри кашам

مرا که گفت که دست از عنان یار کشم

Кашад рақиби рикоб ва ман интизори кашам

کشد رقیب رکاب و من انتظار کشم

Маро ки ҳаст муяссари сбўкшӣ дар дайр

مرا که هست میسر سبوکشی در دیر

Чаҳ лозимаст ки дарди сари хумори кашам

چه لازم است که درد سر خمار کشم

Маро ки субҳати доғӣ ҳамеша дошта ам

مرا که صبحت داغی همیشه داشته‌ام

Чаҳ аўФтодаҳ ки домани зи лолаи зори кашам

چه اوفتاده که دامن ز لاله‌زار کشم

Маро ки дасту дил аз рӯзгори сард шуда аст

مرا که دست و دل از روزگار سرد شده است

Чисон ба риштаи гуҳарҳои обдори кашам

چسان به رشته گهرهای آبدار کشم

Маро ки зиндагӣ аз оташаст ҳамчун шамъ

مرا که زندگی از آتش است همچون شمع

Чаро зи шуълаи буруни рахт чун шарори кашам

چرا ز شعله برون رخت چون شرار کشم

зи шӯрбахтии ман ҳар ҳубоб гирдобӣ аст

ز شوربختی من هر حباب گردابی است

Чигуна киштии азин варта бар канори кашам

چگونه کشتی ازین ورطه بر کنار کشم

Агар на хотир рӯй ту дар миён бошад

اگر نه خاطر روی تو در میان باشد

Ба рӯй оинаи дили хати ғубори кашам

به روی آینه دل خط غبار کشم

Чу хори хушки сазовор сӯхтан шуда ам

چو خار خشک سزاوار سوختن شده‌ام

Абас чаҳ миннати машшотаи баҳори кашам

عبث چه منت مشاطه بهار کشم

Ба Миср рафтам ва аз муштарӣ надидам рӯй

به مصر رفتم و از مشتری ندیدم روی

Матоъи оинаи худ ба Зангбори кашам

متاع آینه خود به زنگبار کشم

Ба як насими тавваҷуҳи з хок бурдорам

به یک نسیم توجه ز خاک بردارم

зи заъфи по ба замин чанд чун ғубори кашам

ز ضعف پا به زمین چند چون غبار کشم

Надидаи ҳиҷри дили нози пурварами соиб

ندیده هجر دل ناز پرورم صائب

Аҷаб набошад агар нолаҳои зори кашам

عجب نباشد اگر ناله‌های زار کشم