Чаҳ даст дар хами он зулф длнўоз кунам

چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم

Ба нохунӣ ки надорам чаҳ уқда боз кунам

به ناخنی که ندارم چه عقده باز کنم

Бибин чаҳ содаи дил афтодаам ки ме хоҳам

ببین چه ساده دل افتاده ام که می خواهم

Туро ба ним дил аз халқ бениёз кунам

ترا به نیم دل از خلق بی نیاز کنم

Маро ки ҳар мижа дар олимӣаст по дар гул

مرا که هر مژه در عالمی است پا در گل

Назар ба шоҳиди ваҳдат чигуна боз кунам

نظر به شاهد وحدت چگونه باز کنم

Фурӯғи ориятии он қадри гузидаи маро

فروغ عاریتی آنقدر گزیده مرا

Ки ҳамчуи шамъи забон дар даҳон газ кунам

که همچو شمع زبان در دهان گاز کنم

Яке ҳазор шавад қатра чун ба баҳр расед

یکی هزار شود قطره چون به بحر رسید

Чаро музоиқаи ҷон ба длнўоз кунам

چرا مضایقه جان به دلنواز کنم

Маро ки нест дилӣ , чун ҳузур дил бошад

مرا که نیست دلی، چون حضور دل باشد

Маро ки нест ниёзӣ чаро намоз кунам

مرا که نیست نیازی چرا نماز کنم

Ман ончӣ май кашам аз хеш май кашами соиб

من آنچه می کشم از خویش می کشم صائب

Чигуна аз худии хеш эҳтироз кунам

چگونه از خودی خویش احتراز کنم