Бар он серум ки ватан дар диёр хеш кунам

بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنم

Таъаммулӣ ки надорам ба кор хеш кунам

تأملی که ندارم به کار خویش کنم

Кунам чу сайқали фӯлод , рӯе аз оҳан

کنم چو صیقل فولاد، رویی از آهن

Ҷилои оинаи пари ғубор хеш кунам

جلای آینه پر غبار خویش کنم

Нуҳум чу оинаи рӯзи шуморро дар пеш

نهم چو آینه روز شمار را در پیش

Шумори маъсият бешумор хеш кунам

شمار معصیت بی شمار خویش کنم

Ба гӯш то нарасидааст бонги табли раҳил

به گوش تا نرسیده است بانگ طبل رحیل

зи ҷои хезаму сомони кор хеш кунам

ز جای خیزم و سامان کار خویش کنم

зи чашми айби шиносони нигоҳ вом кунам

ز چشم عیب شناسان نگاه وام کنم

Назар ба рӯзи худу рӯзгор хеш кунам

نظر به روز خود و روزگار خویش کنم

Аннани кашами зи паии лашкари шикастаи халқ

عنان کشم ز پی لشکر شکسته خلق

Чу гирд , сари зи паии шаҳсавор хеш кунам

چو گرد، سر ز پی شهسوار خویش کنم

Ба кор хеш бабандам ҳавосро ҳар як

به کار خویش ببندم حواس را هر یک

Низоми коркунони диёр хеш кунам

نظام کارکنان دیار خویش کنم

Миёни хизмати мейр ва вазир бигушоем

میان خدمت میر و وزیر بگشایم

Ҳамин мулозимати кирдигор хеш кунам

همین ملازمت کردگار خویش کنم

Ба арса то маҳак имтиҳон наёмада аст

به عرصه تا محک امتحان نیامده است

Алоҷи ин зари ноқиси айёр хеш кунам

علاج این زر ناقص عیار خویش کنم

Кунам зи санги банно , хонае ба ранги садаф

کنم ز سنگ بنا، خانه ای به رنگ صدف

Ҳимояти гуҳари обдор хеш кунам

حمایت گهر آبدار خویش کنم

Чу шамъ , хилвати фонӯсӣ ихтиёр кунам

چو شمع، خلوت فانوسی اختیار کنم

Ғизои хеши з ҷисм назор хеш кунам

غذای خویش ز جسم نزار خویش کنم

Ба буии себ қаноат кунам зи боғи ҷаҳон

به بوی سیب قناعت کنم ز باغ جهان

Либоси хеш чу ба аз ғубор хеш кунам

لباس خویش چو به از غبار خویش کنم

Ба хӯни дили з май лола гаван башуем даст

به خون دل ز می لاله گون بشویم دست

Ба ашки талхи алоҷи хумор хеш кунам

به اشک تلخ علاج خمار خویش کنم

Дигар сиёҳ насозам назар ба ҳеҷ китоб

دگر سیاه نسازم نظر به هیچ کتاب

Назар ба дафтари лайл ва наҳор хеш кунам

نظر به دفتر لیل و نهار خویش کنم

Ба нони хушк қаноат кунам зи нозу Наим

به نان خشک قناعت کنم ز ناز و نعیم

Лабитар аи зи мижаи ашкбор хеш кунам

لبی تر ا ز مژه اشکبار خویش کنم

Чу хор хушк бисозам ба барг бе баррагӣ

چو خار خشک بسازم به برگ بی برگی

Хазони сарди нафасро баҳор хеш кунам

خزان سرد نفس را بهار خویش کنم

Бурун кунам зи ҷигари хори хори гулшан ро

برون کنم ز جگر خار خار گلشن را

Назораи ҷигари доғдор хеш кунам

نظاره جگر داغدار خویش کنم

Дили рамидаи худро ба ҳилаи созами ром

دل رمیده خود را به حیله سازم رام

Шикори халқи гузорам , шикор хеш кунам

شکار خلق گذارم، شکار خویش کنم

Ба ҳар фусурдаи нафаси арз гуфтугӯ надаҳум

به هر فسرده نفس عرض گفتگو ندهم

Нисори сӯхтаи ҷонони шарор хеш кунам

نثار سوخته جانان شرار خویش کنم

Басаст ончӣ ба ғифлат гузаштааст аз умр

بس است آنچه به غفلت گذشته است از عمر

Гузаштаро сабақи рӯзгор хеш кунам

گذشته را سبق روزگار خویش کنم

Қадами зи гӯшаи азлати буруни нуҳум вақте

قدم ز گوشه عزلت برون نهم وقتی

Ки нақд ҳар ду ҷаҳон дар канор хеш кунам

که نقد هر دو جهان در کنار خویش کنم

зи домани талаби он рӯз даст бурдорам

ز دامن طلب آن روز دست بردارم

Ки дасти танг дар оғӯши ёр хеш кунам

که دست تنگ در آغوش یار خویش کنم

Чу буии сӯхтае дар ҷаҳон наме ёбам

چو بوی سوخته ای در جهان نمی یابم

зи халқи рӯ ба дили доғдор хеш кунам

ز خلق رو به دل داغدار خویش کنم

Камӣни душмани доно , мураббӣ мардаст

کمین دشمن دانا، مربی مردست

Назари з рӯй адоват ба кор хеш кунам

نظر ز روی عداوت به کار خویش کنم

Чу нест оби мурувват ба чашми халқ , он ба

چو نیست آب مروت به چشم خلق، آن به

Ки тоза рӯй худ аз ҷӯйбор хеш кунам

که تازه روی خود از جویبار خویش کنم

Алоҷи сайли ҳаводиси ҷуз ин наме донам

علاج سیل حوادث جز این نمی دانم

Ки хоксории худро ҳисор хеш кунам

که خاکساری خود را حصار خویش کنم

Асири кашмакаши ҷилваҳои тақдирам

اسیر کشمکش جلوه های تقدیرم

Куҷост фурсати онам ки кор хеш кунам

کجاست فرصت آنم که کار خویش کنم

Ҷавоби он ғазал Авҳадӣаст ин соиб

جواب آن غزل اوحدی است این صائب

Ки ӯ шумори худ ва ман шумор хеш кунам

که او شمار خود و من شمار خویش کنم