Агар ба рӯй ту бор дигар назора кунам

اگر به روی تو بار دگر نظاره کنم

Чу субҳи зиндагии хешро дубора кунам

چو صبح زندگی خویش را دوباره کنم

Маро ба сӯии ту болу пар дигар гардад

مرا به سوی تو بال و پر دگر گردد

зи иштиёқи ту ҳар ҷомае ки пора кунам

ز اشتیاق تو هر جامه ای که پاره کنم

Марои нигоҳ ту кардааст ончунон ваҳшӣ

مرا نگاه تو کرده است آنچنان وحشی

Ки аз хаёли ту дилҳои шаб канора кунам

که از خیال تو دلهای شب کناره کنم

Ба ашк талх башуем зи чашми анҷуми хоб

به اشک تلخ بشویم ز چشم انجم خواب

Ба оҳи гарми рухи моҳ пурситора кунам

به آه گرم رخ ماه پرستاره کنم

Маро ки нест баҷои дасту дил , чаҳ афтода аст

مرا که نیست بجا دست و دل، چه افتاده است

Гиреҳ ба кори худ афзӯни з истихора кунам

گره به کار خود افزون ز استخاره کنم

Намонад дар назар аз ҷӯши ашки ҷои нигоҳ

نماند در نظر از جوش اشک جای نگاه

Магари зи рахнаи дили ёрро назора кунам

مگر ز رخنه دل یار را نظاره کنم

Агар ба қатра фитад роҳи диққати назарам

اگر به قطره فتد راه دقت نظرم

Таҳияи сафари баҳр бикнораҳ кунам

تهیه سفر بحر بیکناره کنم

Ман он латифи мизоҷам ки гурбаи сояи ток

من آن لطیف مزاجم که گربه سایه تاک

Фитад гузори маро , мастӣ гузора кунам

فتد گذار مرا، مستی گذاره کنم

Дарин муҳӣт агар таҳтае ба даст уфтад

درین محیط اگر تخته ای به دست افتد

Ғалати зи Тифли мизоҷӣ ба гоҳўораҳ кунам

غلط ز طفل مزاجی به گاهواره کنم

Тамоми умри дил хеш мехӯрам соиб

تمام عمر دل خویش می خورم صائب

Ки ёрро ба чаҳ афсун шробхўораҳ кунам

که یار را به چه افسون شرابخواره کنم