Ба срмгии сӯии он хоки по наме байнам

به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینم

Ба чашм кам тарафи тўтё наме байнам

به چشم کم طرف توتیا نمی بینم

Чаҳ лозимаст ки худро сабк кунам чун коҳ

چه لازم است که خود را سبک کنم چون کاه

Чу ранги ҷозиба дар каҳрабо наме байнам

چو رنگ جاذبه در کهربا نمی بینم

Насими субҳаму корам даридан ҷайб аст

نسیم صبحم و کارم دریدن جیب است

Ба танггирӣ банди қабо наме байнам

به تنگ گیری بند قبا نمی بینم

Чаҳ лозимаст бар ойӣнаи машқ бӯса кунам

چه لازم است بر آیینه مشق بوسه کنم

Чу нақши хеш дар он нақши по наме байнам

چو نقش خویش در آن نقش پا نمی بینم

Ба бар гирифтаи марои танг , завқи дилтангӣ

به بر گرفته مرا تنگ، ذوق دلتنگی

Чу ғунчаи роҳи насими сабо наме байнам

چو غنچه راه نسیم صبا نمی بینم

Ки бастааст ҳинои даст бо дастон ро

که بسته است حنا دست با دستان را

Ки ғайри хок ба мушти гадо наме байнам

که غیر خاک به مشت گدا نمی بینم

Агар ба дӯзахи азин хокдон маро хонанд

اگر به دوزخ ازین خاکدان مرا خوانند

Чу сайл май рӯм ва бар қафо наме байнам

چو سیل می روم و بر قفا نمی بینم

Чаҳ чшмдошти зи бегонагон гӯша нишин

چه چشمداشت ز بیگانگان گوشه نشین

Ки гӯшро ба сухани ошно наме байнам

که گوش را به سخن آشنا نمی بینم

Чароғи тавр агар Хизри роҳ ман гардад

چراغ طور اگر خضر راه من گردد

зи бахти тираи ҳамон пеши по наме байнам

ز بخت تیره همان پیش پا نمی بینم

Ҳазор ғунчаи тасвир боз шуд соиб

هزار غنچه تصویر باز شد صائب

Манам ки рӯй дилӣ аз сабо наме байнам

منم که روی دلی از صبا نمی بینم