Асари зи ғунчаи дарин гулистон наме байнам

اثر ز غنچه درین گلستان نمی‌بینم

Фиғон ки аҳли дилӣ дар миён наме байнам

فغان که اهل دلی در میان نمی‌بینم

Чаҳ заҳр буд ки чашми ситораи рехт ба хок

چه زهر بود که چشم ستاره ریخت به خاک

Ки шерро ба шукри меҳрбон наме байнам

که شیر را به شکر مهربان نمی‌بینم

Чунон ғубор кудурат дуанд реша ба хок

چنان غبار کدورت دواند ریشه به خاک

Ки ханда дар даҳани заъфарон наме байнам

که خنده در دهن زعفران نمی‌بینم

Чаҳ нақш буд ки бар об зад сипеҳри ду ранг

چه نقش بود که بر آب زد سپهر دو رنگ

Ки шишаро ба қадаҳи ҳам забон наме байнам

که شیشه را به قدح هم‌زبان نمی‌بینم

Чунон шикастагӣ аз сафҳа ҷаҳон шуд маҳв

چنان شکستگی از صفحه جهان شد محو

Ки ранги ишқ ба рӯй хазон наме байнам

که رنگ عشق به روی خزان نمی‌بینم

Ҷузи обрӯии хасисон , ки хок бар сари он

جز آبروی خسیسان، که خاک بر سر آن

Нишони оби дарин хокдон наме байнам

نشان آب درین خاکدان نمی‌بینم

зи чашми ахтари бади ончунон гризонм

ز چشم اختر بد آنچنان گریزانم

Ки моҳи моҳи сӯии осмон наме байнам

که ماه ماه سوی آسمان نمی‌بینم

Шукуфаи яди Байзо ба хок рехта аст

شکوفه ید بیضا به خاک ریخته است

зи лолаи зори таҷаллии нишон наме байнам

ز لاله‌زار تجلی نشان نمی‌بینم

Чаро зи гӯшаи азлати буруни рӯми соиб

چرا ز گوشه عزلت برون روم صائب

зи мардумии асарӣ дар ҷаҳон наме байнам

ز مردمی اثری در جهان نمی‌بینم