Шаб идаст соқии бодаи равшан муҳайё кун

شب عیدست ساقی باده روشن مهیا کن

Тамошои маи навро зи ҷоми зари ду боло кун

تماشای مه نو را ز جام زر دو بالا کن

Хуморолӯд бетобаст дар хамёзаи пардозӣ

خمارآلود بی تاب است در خمیازه پردازی

Лаби мо баста май хоҳӣ , даҳони шишаро во кун

لب ما بسته می خواهی، دهان شیشه را وا کن

Ба шукри ин ки дар зери нигини дорӣ май лаълӣ

به شکر این که در زیر نگین داری می لعلی

Суфолу санги ин вайронаро ёқӯт симо кун

سفال و سنگ این ویرانه را یاقوت سیما کن

Аҷаб айшӣаст моҳи нав ба рӯй дӯстон дидан

عجب عیشی است ماه نو به روی دوستان دیدن

Қадаҳ бурдору арбоби тарабро ҷамъи як ҷо кун

قدح بردار و ارباب طرب را جمع یک جا کن

зи зуҳди хушк чун тасбеҳ дар дили сад гиреҳ дорам

ز زهد خشک چون تسبیح در دل صد گره دارم

Ба ҷомии қабзаи хоки марои домон саҳро кун

به جامی قبضه خاک مرا دامان صحرا کن

зи эҳёии замини мурда ба тоъат наме бошад

ز احیای زمین مرده به طاعت نمی باشد

Дили афсурдаи моро ба ҷоми бода эҳё кун

دل افسرده ما را به جام باده احیا کن

зи меъмории насиби Хизри умр ҷовдонӣ шуд

ز معماری نصیب خضر عمر جاودانی شد

Ба дарди бода то мумкин буд таъмир дилҳо кун

به درد باده تا ممکن بود تعمیر دلها کن

з мастӣ кун лаби ҷони бахшро талқин гуёе

ز مستی کن لب جان بخش را تلقین گویایی

Ҷаҳон чун чашми сӯзани танг бар чашм масеҳо кун

جهان چون چشم سوزن تنگ بر چشم مسیحا کن

Ба рӯй дили тавон тасхир кардани малики дилҳо ро

به روی دل توان تسخیر کردن ملک دلها را

Кулоҳи саркашӣ аз сари буна , теғ аз камар во кун

کلاه سرکشی از سر بنه، تیغ از کمر وا کن

Каманди осмонии пора гардидан наме донад

کمند آسمانی پاره گردیدن نمی داند

Дили девонаро занҷир азон зулф чилипо кун

دل دیوانه را زنجیر ازان زلف چلیپا کن

Надорад тоб даст андоз ҷуръати домани покон

ندارد تاب دست انداز جرأت دامن پاکان

Замини синаро пок аз хаси вхор таманно кун

زمین سینه را پاک از خس وخار تمنا کن

зи иқболи карямони обрӯ гавҳар шавад соиб

ز اقبال کریمان آبرو گوهر شود صائب

Лаби хоҳиш ба абри навбаҳорон чун садаф во кун

لب خواهش به ابر نوبهاران چون صدف وا کن