Наёбади раҳ ба базмашгар дили пари изтироби ман

نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب من

Нахоҳад монад дар берун дар буии кабоби ман

نخواهد ماند در بیرون در بوی کباب من

Гирифтам бим расвоӣаст домангир дар рӯзат

گرفتم بیم رسوایی است دامنگیر در روزت

Чаро дар пардаи шабҳо наме ое ба хоби ман ?

چرا در پرده شبها نمی آیی به خواب من؟

Шикасти ранги ман бар шишаи дили санг май борад

شکست رنگ من بر شیشه دل سنگ می بارد

Мё бе бодаи гулгун ба сайри моҳтоби ман

میا بی باده گلگون به سیر ماهتاب من

Агар вайронӣ зоҳир напечанд Аннанат ро

اگر ویرانی ظاهر نپیچاند عنانت را

Туоне ганҷҳо бардошт аз малики хароби ман

توانی گنجها برداشت از ملک خراب من

Хушам бо давлати нохонда , варнагар зарур уфтад

خوشم با دولت ناخوانده، ورنه گر ضرور افتد

Ғизолонро ба доми ҷазбаи оради печу тоби ман

غزالان را به دام جذبه آرد پیچ و تاب من

Ба сари вақти дили мангар чунин мастона май ое

به سر وقت دل من گر چنین مستانه می آیی

Нахоҳад монад эй бераҳм , дӯдӣ аз кабоби ман

نخواهد ماند ای بی رحم، دودی از کباب من

Итоб олуд май гӯйии сухан , ман кистам охир

عتاب آلود می گویی سخن، من کیستم آخر

Кисозӣ талхи айши он даҳонро дар итоби ман

که سازی تلخ عیش آن دهان را در عتاب من

Ман инак ҳамчуи ашк аз пардаи бениш бурун рафтам

من اینک همچو اشک از پرده بینش برون رفتم

Ниёегар бурун аз пардаи шарм аз ҳиҷоби ман

نیایی گر برون از پرده شرم از حجاب من

Ба шухиҳои маънӣ ҳар ки пай барда аст ме донад

به شوخی های معنی هر که پی برده است می داند

Ки дорад ҷунбишӣ чун набз ҳар сатр аз китоби ман

که دارد جنبشی چون نبض هر سطر از کتاب من

Қадам бурдор то гирдам нагаштааст аз назари ғоиб

قدم بردار تا گردم نگشته است از نظر غایب

Агар таъмири хоҳӣ кардани аҳволи хароби ман

اگر تعمیر خواهی کردن احوال خراب من

Диҳад аз ҳолаи маи сомони тавқи бандагӣ ҳар шаб

دهد از هاله مه سامان طوق بندگی هر شب

Надорад гарчи пурвой касе молики рқоби ман

ندارد گرچه پروای کسی مالک رقاب من

Ман аз нозуки хаёлии он ҳилоли осмони сайрам

من از نازک خیالی آن هلال آسمان سیرم

Ки май сӯзади нафаси хуршеди тобон дар рикоби ман

که می سوزد نفس خورشید تابان در رکاب من

Ба даст дод хоҳон аз мурувват май даҳуми доман

به دست داد خواهان از مروت می دهم دامن

Вагарнаи пок чун субҳаст бо олами ҳисоби ман

وگرنه پاک چون صبح است با عالم حساب من

Ҳамон аз шармсорӣ май кашами хат бар замини соиб

همان از شرمساری می کشم خط بر زمین صائب

Агарчӣ гашти оламгири афкори савоби ман

اگرچه گشت عالمگیر افکار صواب من