Надорад ҷавҳари ифшои ғам , теғи забони ман

ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان من

Намак бар чашм сӯзан мезанад захми ниҳони ман

نمک بر چشم سوزن می زند زخم نهان من

Дил сайёд меларзад ба дом аз донаи ашкам

دل صیاد می لرزد به دام از دانه اشکم

Хатар дорад қафас аз нолаи оташи забони ман

خطر دارد قفس از ناله آتش زبان من

зи ишқ безаволӣ дар худ он гармӣ гумон дорам

ز عشق بی زوالی در خود آن گرمی گمان دارم

Ки мағзи сад ҳуморо серума созад устихони ман

که مغز صد هما را سرمه سازد استخوان من

Ба чашми интизорам гул фитод аз ашки ёқӯбӣ

به چشم انتظارم گل فتاد از اشک یعقوبی

намеояд зи Мисри неки бахтии корвони ман

نمی آید ز مصر نیک بختی کاروان من

Ду сад абри баҳорӣ дар рикобаши хӯша чин бошад

دو صد ابر بهاری در رکابش خوشه چین باشد

Ба саҳро чун хиромади гиряи оташи Аннани ман

به صحرا چون خرامد گریه آتش عنان من

зи зӯри табъи маънии офарини соиб тамаъ дорам

ز زور طبع معنی آفرین صائب طمع دارم

Ки аз тоқи баланди арши овезади камони ман

که از طاق بلند عرش آویزد کمان من