На имрӯзаст гарм аз доғи савдои ту нони ман

نه امروزست گرم از داغ سودای تو نان من

Намаки парварда ишқаст мағзи устихони ман

نمک پرورده عشق است مغز استخوان من

Замини танг майдон нест ҷои гарми ҷавлонон

زمین تنگ میدان نیست جای گرم جولانان

Вагарнаи тавсани гардун буд дар зери рони ман

وگرنه توسن گردون بود در زیر ران من

Ба кӯрӣ харҷ шуд ашкӣ ки прўрдм ба хӯни дил

به کوری خرج شد اشکی که پروردم به خون دل

Гулӯе тар нашуд чун шамъ аз оби равони ман

گلویی تر نشد چون شمع از آب روان من

Баромади бас ки бе ҳосили ниҳоли ман , аҷаб дорам

برآمد بس که بی حاصل نهال من، عجب دارم

Ки сар боло кунад чун беди маҷнӯни боғбони ман

که سر بالا کند چون بید مجنون باغبان من

зи хоҳишҳои алвон дар раҳи сайл хатар будам

ز خواهش های الوان در ره سیل خطر بودم

Дил бе муддаои зин сайл шуд дороломони ман

دل بی مدعا زین سیل شد دارالامان من

Тавозуъ бо фурудастон буд хуш аз зибардастон

تواضع با فرودستان بود خوش از زبردستان

Вагарна давр бош аз зӯр худ дорад камони ман

وگرنه دور باش از زور خود دارد کمان من

Гирифтам гӯша бар умеди гумномӣ , надонистам

گرفتم گوشه بر امید گمنامی، ندانستم

Ки кӯҳи қоф чун анқо шавад санги нишони ман

که کوه قاف چون عنقا شود سنگ نشان من

Гронҷонӣ набошад пешаи ман бо харидорон

گرانجانی نباشد پیشه من با خریداران

Ба сими қалб Юсуф мехаранд аз корвони ман

به سیم قلب یوسف می خرند از کاروان من

зи ҳазл ва ҳаҷв додам ту ба соиби шӯхи табъон ро

ز هزل و هجو دادم تو به صائب شوخ طبعان را

Даҳон олимӣ шуд чун садафи пок аз даҳони ман

دهان عالمی شد چون صدف پاک از دهان من