зи бас доман кашад дар хӯни мардуми нозанини ман

ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین من

зи домнгирӣ ӯ ҷӯй хӯн шуд остини ман

ز دامنگیری او جوی خون شد آستین من

Ба ин толеъ чаро аз дӯстони ман ростӣ ҷӯям ?

به این طالع چرا از دوستان من راستی جویم؟

Ки афтодааст чап бо дасти ман нақши нигини ман

که افتاده است چپ با دست من نقش نگین من

Агар чаҳ зоҳирам талхаст , ширинаст гуфторам

اگر چه ظاهرم تلخ است، شیرین است گفتارم

Ниҳон дар парда занбӯр бошад ангабини ман

نهان در پرده زنبور باشد انگبین من

зи бас бар хирманами барқи балои даҳ теға май борад

ز بس بر خرمنم برق بلا ده تیغه می بارد

Ба хокистар нишинад то ба гардани хӯшаи чини ман

به خاکستر نشیند تا به گردن خوشه چین من

Шафақ ҳар субҳдами сад косаи хӯн дар соғарами резад

شفق هر صبحدم صد کاسه خون در ساغرم ریزد

Фалак аз каҳкашон ҳар шаби камари бандад ба кини ман

فلک از کهکشان هر شب کمر بندد به کین من

Мадаи рӯи пеши чашми ман ниқоб бемурувват ро

مده رو پیش چشم من نقاب بی مروت را

Мабод ояд бурун аз пардаи оҳи оташини ман

مباد آید برون از پرده آه آتشین من

Димоғи нолаи маҷнӯни саҳройӣ куҷо дорад ?

دماغ ناله مجنون صحرایی کجا دارد؟

Ҷарасро меҳр бар лаб май наад маҳмил нишин ман

جرس را مهر بر لب می نهد محمل نشین من

Умедӣ ҳаст оби рафтааш дигар ба ҷӯ ояд

امیدی هست آب رفته اش دیگر به جو آید

Яке созад ба мижгони дастрогар остини ман

یکی سازد به مژگان دست را گر آستین من

Ту эй соиби дили хуррам агар дорӣ хушат бошад

تو ای صائب دل خرم اگر داری خوشت باشد

Гиреҳ Фрсўд шуд дар гирди ғами чини ҷабини ман

گره فرسود شد در گرد غم چین جبین من