зи оҳ ман надорад ҳеҷ парвои каҷи кулоҳи ман

ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من

з шухӣ мекунад чун зулфи худ бозӣ ба оҳи ман

ز شوخی می کند چون زلف خود بازی به آه من

Ба истиғнои дил аз ошиқ сетанд кам нигоҳи ман

به استغنا دل از عاشق ستاند کم نگاه من

Ба шамшери тағофул малик гирад подшоҳи ман

به شمشیر تغافل ملک گیرد پادشاه من

Худои зини барқи ъолмсўзи ҷононро нигаҳ дорад !

خدا زین برق عالمسوز جانان را نگه دارد!

Ки мижгон мешавад ангушти зинҳор аз нигоҳи ман

که مژگان می شود انگشت زنهار از نگاه من

намедонад хасу хошоки бол шуъла ме гардад

نمی داند خس و خاشاک بال شعله می گردد

Рақиб аз содаи лавҳии хор май резад ба роҳи ман

رقیب از ساده لوحی خار می ریزد به راه من

Ғурури ёр аз изҳори аҷзи ман яке сад шуд

غرور یار از اظهار عجز من یکی صد شد

Ба кор муддаӣ омад дарин даъвии гувоҳи ман

به کار مدعی آمد درین دعوی گواه من

Парешон кард хати ёри авроқи ҳавосам ро

پریشان کرد خط یار اوراق حواسم را

Киро гӯям ки аз гардӣ парешон шуд сипоҳи ман ?

که را گویم که از گردی پریشان شد سپاه من؟

Муҳаббати ҷамъ бо тани парварӣ соиб наме гардад

محبت جمع با تن پروری صائب نمی گردد

Вагарна мешавад ҳар сояи хории паноҳи ман

وگرنه می شود هر سایه خاری پناه من