Ба хӯни ғалатади чаман аз нолаи дрдошнои ман

به خون غلطد چمن از ناله دردآشنای من

Қафаси пар гул шавад аз булбул рангин навой ман

قفس پر گل شود از بلبل رنگین نوای من

Гарон хезанд ҳамроҳон бе пурвои ман , варна

گران خیزند همراهان بی پروای من، ورنه

Раҳи хобидаро бедор месозад дароӣ ман

ره خوابیده را بیدار می سازد درای من

Ним бемоя то бар суд бошад аз сафари чашмам

نیم بی مایه تا بر سود باشد از سفر چشمم

Марои ин бас ки хорӣ нашканад дар зери пои ман

مرا این بس که خاری نشکند در زیر پای من

Ба истиғнои тавон ху дар ҷигар кардани бахилон ро

به استغنا توان خو در جگر کردن بخیلان را

Фалакро доғ дорад хотир бе муддаои ман

فلک را داغ دارد خاطر بی مدعای من

Надорад олами таҷред чун ман хонаи пардозӣ

ندارد عالم تجرید چون من خانه پردازی

намегардад ғуборолуди сайлоб аз сарои ман

نمی گردد غبارآلود سیلاب از سرای من

Маро май зебад аз аҳли қаноати лоф бе баррагӣ

مرا می زیبد از اهل قناعت لاف بی برگی

Ки аз паҳлавии хушк хеш бошад бӯрёии ман

که از پهلوی خشک خویش باشد بوریای من

зи барқи тешаи ман кӯҳи оҳан об ме гардад

ز برق تیشه من کوه آهن آب می گردد

Чаҳ бошад бесутун дар панҷаи зўрозмои ман ?

چه باشد بیستون در پنجه زورآزمای من؟

Чунон каз ҷунбиш афзоед гаронии маҳди Тифлон ро

چنان کز جنبش افزاید گرانی مهد طفلان را

Ба лангар шуд зи тӯфони киштӣ бе нохудои ман

به لنگر شد ز طوفان کشتی بی ناخدای من

Чунон соиб фишондам остин бар хоҳиши дунё

چنان صائب فشاندم آستین بر خواهش دنیا

Ки ҳиммат аз дар дилҳо намехоҳад гадои ман

که همت از در دلها نمی خواهد گدای من