Дил нашикаста натавон барад аз арзу самои берун

دل نشکسته نتوان برد از ارض و سما بیرون

намеояд мусаллами донае зини Асияи берун

نمی آید مسلم دانه ای زین آسیا بیرون

Науфтӣ то зи по , дасти тамаъ дар остин башикан

نیفتی تا ز پا، دست طمع در آستین بشکن

Асоро мекунанд ин қавм аз дасти гадои берун

عصا را می کنند این قوم از دست گدا بیرون

Агар озодае бори либос аз дӯш худ бификан

اگر آزاده ای بار لباس از دوش خود بفکن

Ки чун сарв аз тан озодагон ояд қабои берун

که چون سرو از تن آزادگان آید قبا بیرون

Кадомин сангдил кардааст ин нафрин , наме донам

کدامین سنگدل کرده است این نفرین، نمی دانم

Ки оради шамъи мо сар аз гиребони сабои берун

که آرد شمع ما سر از گریبان صبا بیرون

Наёрад , гар кунад сари панҷа аз фӯлод ва аз оҳан

نیارد، گر کند سر پنجه از فولاد و از آهن

зи дасти ин хасисони сӯзании оҳани рибои берун

ز دست این خسیسان سوزنی آهن ربا بیرون

Нае тасвири дебо , чанд дар банд қабо бошӣ ?

نه ای تصویر دیبا، چند در بند قبا باشی؟

Барои имтиҳони як раҳи биёи зини тангнои берун

برای امتحان یک ره بیا زین تنگنا بیرون

Машав фориғи зи гардидан ки рӯзӣ дар қадам бошад

مشو فارغ ز گردیدن که روزی در قدم باشد

Ҳамин овоз меояд зи санги Асияи берун

همین آواز می آید ز سنگ آسیا بیرون

зи чашми ғунча то хори сари девор хӯн гиряд

ز چشم غنچه تا خار سر دیوار خون گرید

Кадомин мурғ рафт аз боғ бебаргу навои берун

کدامین مرغ رفت از باغ بی برگ و نوا بیرون

Аҷаб набӯд ки чашми сӯзани исои ғубори орад

عجب نبود که چشم سوزن عیسی غبار آرد

Агар хоҳад ки хорӣ оварад аз пои мо берун

اگر خواهد که خاری آورد از پای ما بیرون

Пари коҳӣ тавоноӣ надорад пайкари зорам

پر کاهی توانایی ندارد پیکر زارم

Магари оради маро аз хонаи ҷазби каҳрабои берун

مگر آرد مرا از خانه جذب کهربا بیرون

зи чархи пасти фитрати мардумӣ ҷустан ба он монад

ز چرخ پست فطرت مردمی جستن به آن ماند

Ки хоҳиоварӣ аз байзаи каркаси ҳумои берун

که خواهی آوری از بیضه کرکس هما بیرون

Агар уфтад ба чашми ҷом , чашми серумаи дор ӯ

اگر افتد به چشم جام، چشم سرمه دار او

намеояд аз гулӯии шишаи дигар бе садои берун

می آید از گلوی شیشه دیگر بی صدا بیرون

Ба дасти Тифли маҳҷӯбии супурдами ғунчаи дил ро

به دست طفل محجوبی سپردم غنچه دل را

Ки даст аз остин ҳаргиз наёрад аз ҳаёи берун

که دست از آستین هرگز نیارد از حیا بیرون

Чаҳ болу пари кушояди дона то зер замин бошад ?

چه بال و پر گشاید دانه تا زیر زمین باشد؟

Сабк чун рӯҳ , соиби зини тани хокии биёи берун

سبک چون روح، صائب زین تن خاکی بیا بیرون

зи ноқиси тинатони соиби абаси чашм вафо дорам

ز ناقص طینتان صائب عبث چشم وفا دارم

Замини шӯра чун меоварад мардуми гёи берун ?

زمین شوره چون می آورد مردم گیا بیرون؟