зи базми васли завқ интизорам мекашад берун

ز بزم وصل ذوق انتظارم می کشد بیرون

зи пои гул ба саҳро хорхорм мекашад берун

ز پای گل به صحرا خارخارم می کشد بیرون

зи ишқи оҳанӣни дил дар кадомин парда бигурезам ?

ز عشق آهنین دل در کدامین پرده بگریزم؟

Кигар дар санг бошам чун шарорам мекашад берун

که گر در سنگ باشم چون شرارم می کشد بیرون

зи фикри ҳасани оламгир ӯ пайваста дар васлам

ز فکر حسن عالمگیر او پیوسته در وصلم

Ки дигари зини муҳӣт бикнорм мекашад берун ?

که دیگر زین محیط بیکنارم می کشد بیرون؟

Нпимоим чаро бо чашми роҳи қадрдониро ?

نپیمایم چرا با چشم راه قدردانی را؟

Ки бо мижгони зи пои саъй , хорам мекашад берун

که با مژگان ز پای سعی، خارم می کشد بیرون

Маро дар пардаи шарму ҳаёи соқӣ чунон дорад

مرا در پرده شرم و حیا ساقی چنان دارد

Кигар дар бодаи уфтам , ҳӯшёрам мекашад берун

که گر در باده افتم، هوشیارم می کشد بیرون

Ҳазорон солаи роҳ аз худпарастӣ давр гардидам

هزاران ساله راه از خودپرستی دور گردیدم

Ҳамон аз худ каманди зулф ёрам мекашад берун

همان از خود کمند زلف یارم می کشد بیرون

Чаҳ афтодааст аз базми висол худ шавад монеъ ?

چه افتاده است از بزم وصال خود شود مانع؟

Сбкдстӣ ки хушк аз ҷӯйборам мекашад берун

سبکدستی که خشک از جویبارم می کشد بیرون

Маро ҳар кас ки берун мекашад аз гӯшаи хилват

مرا هر کس که بیرون می کشد از گوشه خلوت

Ситамкорӣаст каз оғӯш ёрам мекашад берун

ستمکاری است کز آغوش یارم می کشد بیرون

Нахоҳад дона ман монад дар зери замини соиб

نخواهد دانه من ماند در زیر زمین صائب

зи мағзи хоки охир навбаҳорам мекашад берун

ز مغز خاک آخر نوبهارم می کشد بیرون