зи абри он рӯз ояд равшании бахши ҷаҳони берун

ز ابر آن روز آید روشنی بخش جهان بیرون

Ки ояд аз ниқоби шарм рӯй длстони берун

که آید از نقاب شرم روی دلستان بیرون

зи ҷайби ғунча берун оварад гули дасти густохӣ

ز جیب غنچه بیرون آورد گل دست گستاخی

Чу аз гулшан равад он шохи гули домани кашони берун

چو از گلشن رود آن شاخ گل دامن کشان بیرون

Агар аз дўрбоши бӯстон пиро наяндешад

اگر از دورباش بوستان پیرا نیندیشد

Сар аз як тавқ бо қамарӣ кунад сарви равони берун

سر از یک طوق با قمری کند سرو روان بیرون

Сухани каши хомаи ҳарфи офаринро мекунад гуё

سخن کش خامه حرف آفرین را می کند گویا

Ба пой худ наёяд ҳеҷ мағз аз устихони берун

به پای خود نیاید هیچ مغز از استخوان بیرون

Раҳи борӣки сӯзани риштаҳоро бегиреҳ созад

ره باریک سوزن رشته ها را بی گره سازد

Сухан санҷида меояд азон танги даҳони берун

سخن سنجیده می آید ازان تنگ دهان بیرون

Мҷу бо қомати хами лангар аз умри сабки ҷавлон

مجو با قامت خم لنگر از عمر سبک جولان

Ки астодн надорад тир чун рафт аз камони берун

که استادن ندارد تیر چون رفت از کمان بیرون

Маро бигзор хомашгар зи ҳарфи рост май ранҷӣ

مرا بگذار خامش گر ز حرف راست می رنجی

Ки шамъи ростро меояд оташ аз даҳони берун

که شمع راست را می آید آتش از دهان بیرون

з рӯй шармгинони булбули ҳайрон чаҳ гул чӣанд ?

ز روی شرمگینان بلبل حیران چه گل چیند؟

Ки бо дасти тиҳӣ гулчин равад зини гулистони берун

که با دست تهی گلچین رود زین گلستان بیرون

Сбкрўҳон наме созанди соиб бо гронборон

سبکروحان نمی سازند صائب با گرانباران

Ки меояд насими перҳан аз корвони берун

که می آید نسیم پیرهن از کاروان بیرون