Чашми хуршед ба рухсор ту бошад равшан

چشم خورشید به رخسار تو باشد روشن

Нест як сарв ба ғайр аз ту дарин сабзи чаман

نیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن

Юсуф аз ғайрати он наргиси нилӯфари ранг

یوسف از غیرت آن نرگس نیلوفر رنگ

Рафт то Миср ки дар нил занад пероҳан

رفت تا مصر که در نیل زند پیراهن

Бигзор аз пардаи номӯс ки саргармии ишқ

بگذار از پرده ناموس که سرگرمی عشق

На чароғӣаст ки пӯшида шавад аз доман

نه چراغی است که پوشیده شود از دامن

Ҳамчунон май пурд аз бе хабарии чашми ҳубоб

همچنان می پرد از بی خبری چشم حباب

Гарчи бо баҳр буд дар таҳи як перҳан

گرچه با بحر بود در ته یک پیرهن

Ҳолаи моҳи зи шавқи ту кушодааст оғӯш

هاله ماه ز شوق تو گشاده است آغوش

Чанд чун шамъи тавон буд гирифтори лаган ?

چند چون شمع توان بود گرفتار لگن؟

Тан ба зиндони ғарибии надиҳади кас , чаҳ кунад ?

تن به زندان غریبی ندهد کس، چه کند؟

Нест бе чоҳи ҳасади домани саҳрои ватан

نیست بی چاه حسد دامن صحرای وطن

Марг дар мазҳаби мо рухсати бол афшонӣ аст

مرگ در مذهب ما رخصت بال افشانی است

Субҳи умеди дамади аҳли сафоро зи кафан

صبح امید دمد اهل صفا را ز کفن

Соиби ин он ғазали муршид рӯмаст ки гуфт

صائب این آن غزل مرشد روم است که گفت

Башикан шохи наботу дили моро машкан

بشکن شاخ نبات و دل ما را مشکن