Нарасад ҳеҷ камолӣ ба сухан санҷидан

نرسد هیچ کمالی به سخن سنجیدن

Ки суханро сала Эй нест ба аз фаҳмидан

که سخن را صله ای نیست به از فهمیدن

Май хулди бештар аз шевани мотам дар дил

می خلد بیشتر از شیون ماتم در دل

Сухани оҳиста нагуфтан , ба садо хандидан

سخن آهسته نگفتن، به صدا خندیدن

Лаби хомӯши маро бар сари ҳарф овардан

لب خاموش مرا بر سر حرف آوردن

Ҳаст аҳволи зи бемори гарон пурсидан

هست احوال ز بیمار گران پرسیدن

Хор аз чидани доман , гул бехор шавад

خار از چیدن دامن، گل بی خار شود

Пардаи айб ҷаҳонаст назари пӯшидан

پرده عیب جهان است نظر پوشیدن

Иду наврӯз ба мардум чаҳ муборак май буд

عید و نوروز به مردم چه مبارک می بود

Чашм водӣад намедоштгар аз пай , дидан

چشم وادید نمی داشت گر از پی، دیدن

Ҳирсро бистар ором намегардад марг

حرص را بستر آرام نمی گردد مرگ

Морро печу хам афзӯн шавад аз хобидан

مار را پیچ و خم افزون شود از خوابیدن

Кист дар водии эҷод ба гумроҳии ман ?

کیست در وادی ایجاد به گمراهی من؟

Ки нишони қадамам маҳв шуд аз лғзидн

که نشان قدمم محو شد از لغزیدن

Ғофилонро набӯд баҳрае аз олами ғайб

غافلان را نبود بهره ای از عالم غیب

Пои хобида чаҳ дар хоб тавонад дидан ?

پای خوابیده چه در خواب تواند دیدن؟

Аз гаронсангии кӯҳи гунаҳи худ шодам

از گرانسنگی کوه گنه خود شادم

Ки ба мизон қиёмат натавон санҷидан

که به میزان قیامت نتوان سنجیدن

Сабк аз хашм нигараданд гарони тамкинон

سبک از خشم نگردند گران تمکینان

Ки маҳол аст шавад баҳр кам аз ҷӯшидан

که محال است شود بحر کم از جوشیدن

Об то буд дилам , дар дил дарё будам

آب تا بود دلم، در دل دریا بودم

Кард аз баҳри марои давр , гуҳари гардидан

کرد از بحر مرا دور، گهر گردیدن

Боли мурғон гулистон шавадаш дасти дуо

بال مرغان گلستان شودش دست دعا

Ҳар ки қонеъ шавад аз чидани гул бо дидан

هر که قانع شود از چیدن گل با دیدن

Чин бар абрӯи ман аз мавҷи ҳаводиси соиб

چین بر ابرو مزن از موج حوادث صائب

Ки дӯдам мешавад ин теғи зи сар печидан

که دودم می شود این تیغ ز سر پیچیدن