Рӯй аз халқи нагардонда ба ҳақ рӯй макун

روی از خلق نگردانده به حق روی مکن

Як ҷиҳат то нашӯй рӯй ба он сӯй макун

یک جهت تا نشوی روی به آن سوی مکن

Туъма чун шер ба сари панҷаи мардӣ ба кафи ор

طعمه چون شیر به سر پنجه مردی به کف آر

Чун дами саги сФтохдмт ҳар кӯй макун

چون دم سگ صفتاخدمت هر کوی مکن

Аз дили худ рақами нақш пазирӣ бизадой

از دل خود رقم نقش پذیری بزدای

Ҳамчуи ойӣнаи з ҳар акс дигар шӯй макун

همچو آیینه ز هر عکس دگر شوی مکن

Хами чавгони фалаки роҳ туро ме поед

خم چوگان فلک راه ترا می پاید

Дили худ бар сари майдони ҳавас гӯй макун

دل خود بر سر میدان هوس گوی مکن

Пилаи хоки зи ҳирси ту гаронсанг шуда аст

پله خاک ز حرص تو گرانسنگ شده است

Хез ва чун санги гаронӣ ба тарозуӣ макун

خیز و چون سنگ گرانی به ترازوی مکن

Дили поку назари пок ки дорад , бингар

دل پاک و نظر پاک که دارد، بنگر

Ҷилва чун сарви сеӣ бар лаб ҳар ҷӯй макун

جلوه چون سرو سهی بر لب هر جوی مکن

Анқарибаст ки чун санги нишони танҳоӣ

عنقریب است که چون سنگ نشان تنهایی

эй дили хаста ба ин ҳамсафарон хуй макун

ای دل خسته به این همسفران خوی مکن

Мӯӣ дар дидаи соҳиби назарони айб буд

موی در دیده صاحب نظران عیب بود

Аз ғами мӯии миёнони тани худ мӯӣ макун

از غم موی میانان تن خود موی مکن

Доғи ағёр маҳоласт ки носур шавад

داغ اغیار محال است که ناسور شود

Беш азин тарбияти ин гул худрӯй макун

بیش ازین تربیت این گل خودروی مکن

Соиб аз дасти мадаи домани фурсати зинҳор

صائب از دست مده دامن فرصت زنهار

Дастро сайқали ойӣна зонуӣ макун

دست را صیقل آیینه زانوی مکن

Соиби ин он ғазали ориф рӯмаст ки гуфт

صائب این آن غزل عارف روم است که گفت

Нақди худро сира кун айб тарозуӣ макун

نقد خود را سره کن عیب ترازوی مکن