зи остини дасти тугар як саҳар ояд берун

ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرون

Чун гул аз дасти ту бехост зар ояд берун

چون گل از دست تو بی خواست زر آید بیرون

Кафи хокистар аз сӯхтагон пайдо нест

کف خاکستر از سوختگان پیدا نیست

Ба чаҳ умеди зи хоро шар ояд берун ?

به چه امید ز خارا شر آید بیرون؟

зи дам аз бе хабарии ҷӯши ҳаловат , ғофил

ز دم از بی خبری جوش حلاوت، غافل

Ки не аз нохуни ман чун шукр ояд берун

که نی از ناخن من چون شکر آید بیرون

Дил маҳоласт ки аз фикри ту фориғ гардад

دل محال است که از فکر تو فارغ گردد

Ин сиррӣ нест ки аз зер пар ояд берун

این سری نیست که از زیر پر آید بیرون

Ҳамчунон даст чу гули пеши касон май дорӣ

همچنان دست چو گل پیش کسان می داری

Агар аз ҷайби ту чун ғунча зар ояд берун

اگر از جیب تو چون غنچه زر آید بیرون

Ҳамчуи пайкон ки ба тан нест қарораши як ҷо

همچو پیکان که به تن نیست قرارش یک جا

Ҳар замони дили зи мақом дигар ояд берун

هر زمان دل ز مقام دگر آید بیرون

Агар аз сайли ҳаводис мутазалзил нашӯй

اگر از سیل حوادث متزلزل نشوی

Теғ чун кӯҳи туро аз камар ояд берун

تیغ چون کوه ترا از کمر آید بیرون

Раги ҷонӣ ки дар ӯ печу хам ғайрат ҳаст

رگ جانی که در او پیچ و خم غیرت هست

Хушк чун риштаи зи об гуҳар ояд берун

خشک چون رشته ز آب گهر آید بیرون

На тбошири ҳам аз сӯхтаи не май хезад ?

نه طباشیر هم از سوخته نی می خیزد؟

Аз шаби мо чаҳ аҷабгар саҳар ояд берун

از شب ما چه عجب گر سحر آید بیرون

Дар замини дил агар дона умедӣ ҳаст

در زمین دل اگر دانه امیدی هست

Ба ҳаводории мижгон тар ояд берун

به هواداری مژگان تر آید بیرون

Аз ҳузур абадӣ кист ки дил бардорад ?

از حضور ابدی کیست که دل بردارد؟

Аз биёбони фано чун хабар ояд берун ?

از بیابان فنا چون خبر آید بیرون؟

Хизри соиби хабарашро натавонад дарёфт

خضر صائب خبرش را نتواند دریافت

Раҳнавардӣ ки зи худ бехабар ояд берун

رهنوردی که ز خود بی خبر آید بیرون