Чун диҳад чашми терми ашк ба домони берун

چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرون

зи остин баҳр кунад панҷаи марҷони берун

ز آستین بحر کند پنجه مرجان بیرون

Бар лаби соғар азон бӯса сероб зананд

بر لب ساغر ازان بوسه سیراب زنند

Ки наёрад сухан аз маҷлиси мисатони берун

که نیارد سخن از مجلس مستان بیرون

Ҳар куҷо рафт ҳамон чашм ба дунболаш буд

هر کجا رفت همان چشم به دنبالش بود

Серума зон рӯз ки омад зи сафоҳони берун

سرمه زان روز که آمد ز صفاهان بیرون

Хоки ғурбат буд ойӣнаи арбоби сухан

خاک غربت بود آیینه ارباب سخن

Тӯтии он ба ки равад аз шкрстони берун

طوطی آن به که رود از شکرستان بیرون

Гул шармаст , ки ҳар фасл баҳорон ояд

گل شرم است، که هر فصل بهاران آید

Лолаи афкандаи сар аз хоки шаҳидони берун

لاله افکنده سر از خاک شهیدان بیرون

Чашми занҷири ғарибона чаро хӯн нагирист ?

چشم زنجیر غریبانه چرا خون نگریست؟

Юсуфи он рӯз ки мерафт зи зиндони берун

یوسف آن روز که می رفت ز زندان بیرون

( корвони хат агар банда навозӣ накунад

(کاروان خط اگر بنده نوازی نکند

Ки дил мо кашад аз чоҳи занхдони берун ? )

که دل ما کشد از چاه زنخدان بیرون؟)

( ба ҷуз аз ман ки тараддуд накунам аз паии ризқ

(به جز از من که تردد نکنم از پی رزق

Нест ширӣ ки наёяд зи Нитсаатон берун )

نیست شیری که نیاید ز نیستان بیرون)

Ба дуруштӣ натавон баради зи дили ғами соиб

به درشتی نتوان برد ز دل غم صائب

Натавон кард зи дили хор ба пайкони берун

نتوان کرد ز دل خار به پیکان بیرون