Дамид субҳ , сар аз хоби бихўдии бркн

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

зи ашки гарм май оташин ба соғар кун

ز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Машав чу қатраи шабнами гиреҳи дарин гулзор

مشو چو قطره شبنم گره درین گلزار

Талоши суҳбати он офтоб анвар кун

تلاش صحبت آن آفتاب انور کن

Мабар ба кӯии хароботи дардисари зинҳор

مبر به کوی خرابات دردسر زنهار

зи хӯни дил май бедардисар ба соғар кун

ز خون دل می بی دردسر به ساغر کن

Ба нури ақли раҳи давр ишқ натавон рафт

به نور عقل ره دور عشق نتوان رفت

Чароғи оҳӣ азон рӯй оташини бркн

چراغ آهی ازان روی آتشین برکن

Ниқоби чеҳраи матлаби сиёҳ корӣ туаст

نقاب چهره مطلب سیاه کاری توست

Ҳамин ту саъй кун ойӣнаро мунаввар кун

همین تو سعی کن آیینه را منور کن

Машав чу авди зи хомӣ ба сӯхтани қонеъ

مشو چو عود ز خامی به سوختن قانع

Сиррӣ чу шуълаи буруни зини баланд миҷмар кун

سری چو شعله برون زین بلند مجمر کن

Бисоз бо дили равшани зи олами пуршӯр

بساز با دل روشن ز عالم پرشور

Азин муҳӣти қаноат ба об гавҳар кун

ازین محیط قناعت به آب گوهر کن

Фишурдааст фалаки абрҳои эҳсон ро

فشرده است فلک ابرهای احسان را

Ба оби дидаи лаби хушки хешро тар кун

به آب دیده لب خشک خویش را تر کن

Гуҳари зи гирди ятемӣ гаронбаҳо гардид

گهر ز گرد یتیمی گرانبها گردید

зи хоки тираи дарин хобгоҳ бистар кун

ز خاک تیره درین خوابگاه بستر کن

зи ҳарфи ишқи неи калакро хамаш магузор

ز حرف عشق نی کلک را خمش مگذار

Ба ин фатилаи анбари ҷаҳон муаттар кун

به این فتیله عنبر جهان معطر کن

Ҳар ончӣ бо ту наёяд ба хок , мол ту нест

هر آنچه با تو نیاید به خاک، مال تو نیست

зи дарду доғи дили хешро тавонгар кун

ز درد و داغ دل خویش را توانگر کن

Ба хокмол ҳаводис бисоз зери фалак

به خاکمال حوادث بساز زیر فلک

Ба Асия натавон гуфт гирд камтар кун

به آسیا نتوان گفت گرد کمتر کن

зи шеъри ҳофизи Широз чун бипардозӣ

ز شعر حافظ شیراز چون بپردازی

Ба гӯша Эй биншин шеъри соиб аз бар кун

به گوشه ای بنشین شعر صائب از بر کن