Замин ба ларзаи даройади зи дил тапидан ман
زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من
Шавад сипеҳри замини гир аз орамидан ман
شود سپهر زمین گیر از آرمیدن من
Шикваи донаи ман то ба осмон чаҳ кунад
شکوه دانه من تا به آسمان چه کند
Ду ним шуд ҷигари хок аз дамӣдани ман
دو نیم شد جگر خاک از دمیدن من
Гузашти умр ба хомӣ , магари қазои афканд
گذشت عمر به خامی، مگر قضا افکند
Ба офтоби қиёмати самар расӣдан ман ?
به آفتاب قیامت ثمر رسیدن من؟
Тавон шунидани овози ҳалқа дар марг
توان شنیدن آواز حلقه در مرگ
Агар гарон набӯд гӯш аз хмидни ман
اگر گران نبود گوش از خمیدن من
Ҳазор марҳаларо чун ҷараси дили шабҳо
هزار مرحله را چون جرس دل شبها
Тавон бурид ба овози дил тапидан ман
توان برید به آواز دل تپیدن من
Маро чу обила бигзор то шавам помол
مرا چو آبله بگذار تا شوم پامال
намерасад чу ба каси файзӣ аз расӣдан ман
نمی رسد چو به کس فیضی از رسیدن من
Фиғон ки зер фалак нест он қадри майдон
فغان که زیر فلک نیست آنقدر میدان
Ки дод ваҳшат хотир диҳад рамидан ман
که داد وحشت خاطر دهد رمیدن من
Ҳазор фитнаи хобида чун шароби куҳан
هزار فتنه خوابیده چون شراب کهن
Наҳуфтааст дар оғӯш орамидан ман
نهفته است در آغوش آرمیدن من
Дарин риёз чу чашми он заъифи парвозам
درین ریاض چو چشم آن ضعیف پروازم
Ки барг коҳ шавад монеъ паридан ман
که برگ کاه شود مانع پریدن من
з реша кунад ду сад сарви пой дар гул ро
ز ریشه کند دو صد سرو پای در گل را
Ба ҷустуҷӯии ту аз худ бурун давидан ман
به جستجوی تو از خود برون دویدن من
Маро чу субҳ ба дасти дуо нигаҳ доред
مرا چو صبح به دست دعا نگه دارید
Ки равшанаст ҷаҳон аз нафас кашӣдан ман
که روشن است جهان از نفس کشیدن من
Ҳаёти ман ба тамошоӣ глъзорон аст
حیات من به تماشای گلعذاران است
зи роҳи чашм чу шабнам буд чаридан ман
ز راه چشم چو شبنم بود چریدن من
з бӯрё натавон шуъларо ба дом кашид
ز بوریا نتوان شعله را به دام کشید
Қафас чигуна шавад монеъ паридан ман ?
قفس چگونه شود مانع پریدن من؟
Чаҳ шуд ки гӯш ба ҳарфам накард , ме донам
چه شد که گوش به حرفم نکرد، می دانم
Ки ҳаст гӯш бар овози дил тапидан ман
که هست گوش بر آواز دل تپیدن من
Айёри он лаби ширину соиди симин
عیار آن لب شیرین و ساعد سیمین
Тавон гирифтан аз дасту лаб гузидан ман
توان گرفتن از دست و لب گزیدن من
зи бас ки талхӣ даврон кашидаам соиб
ز بس که تلخی دوران کشیده ام صائب
Даҳон мор шавад талх аз гузидан ман
دهان مار شود تلخ از گزیدن من
Ман он рамидаи ғизолами дарин ҷаҳони соиб
من آن رمیده غزالم درین جهان صائب
Ки дар ҷудоӣ халқ аст орамидан ман
که در جدایی خلق است آرمیدن من