Ба тан алоқа надорад равони содаи ман

به تن علاقه ندارد روان ساده من

Барандааст чу теғи оби истодаи ман

برنده است چو تیغ آب ایستاده من

Маро ба шиша кунад чун сипеҳри миное ?

مرا به شیشه کند چون سپهر مینایی؟

Ки хишт аз сар хам кунад ҷӯши бодаи ман

که خشت از سر خم کند جوش باده من

Кашокаши раги ҷони ман ихтиёрӣ нест

کشاکش رگ جان من اختیاری نیست

Чу мавҷ дар кафи дарё буд иродаи ман

چو موج در کف دریا بود اراده من

Маро ба дониш расмӣ мабар зи роҳ , ки нест

مرا به دانش رسمی مبر ز راه، که نیست

Рақампазир чу ойӣнаи лавҳи содаи ман

رقم پذیر چو آیینه لوح ساده من

Умед ҳаст кунад рости қади фитодаи чарх

امید هست کند راست قد فتاده چرخ

Тараҳҳумаст ба тоқи дили аўФтодаҳи ман

ترحم است به طاق دل اوفتاده من

Буд фузулии меҳмони зи мизбони Карим

بود فضولی مهمان ز میزبان کریم

Мтоб рӯй худ аз хоҳиши зиёдаи ман

متاب روی خود از خواهش زیاده من

Ҳарифи чини ҷабин ту нестам , варна

حریف چین جبین تو نیستم، ورنه

Камони сахти фалакҳо буд кбодаҳи ман

کمان سخت فلک ها بود کباده من

Бароварам ба дуо ҳар ки ҳоҷатӣ дорад

برآورم به دعا هر که حاجتی دارد

Ки файз субҳ диҳад ҷабҳаи кушодаи ман

که فیض صبح دهد جبهه گشاده من

наме тавон сухани паст дар каломам ёфт

نمی توان سخن پست در کلامم یافت

Фалаки савор чу исо буд пиёдаи ман

فلک سوار چو عیسی بود پیاده من

зи тавбаи саркашии ман зиёда шуд соиб

ز توبه سرکشی من زیاده شد صائب

Даранда кард саги нафасро қаллодаи ман

درنده کرد سگ نفس را قلاده من