Ҳалоки ҷилва барқаст ошиёнаи ман

هلاک جلوه برق است آشیانه من

Бағал чу мавҷи кушояд ба сайли хонаи ман

بغل چو موج گشاید به سیل خانه من

Хароби ҳолеи азин бештар наме бошад

خراب حالی ازین بیشتر نمی باشد

Ки ҷғди хона ҷудо мекунад зи хонаи ман

که جغد خانه جدا می کند ز خانه من

Сиёҳи мастии ман ранги баст афтода аст

سیاه مستی من رنگ بست افتاده است

Хумор субҳ надорад май шабонаи ман

خمار صبح ندارد می شبانه من

зи баси гузидаи зи дилгирии ватан шуда ам

ز بس گزیده ز دلگیری وطن شده ام

Забони мор буд хори ошиёнаи ман

زبان مار بود خار آشیانه من

Равонии сухани ман зи ҳам хаёлон нест

روانی سخن من ز هم خیالان نیست

зи мавҷи хеш чу дарёст тозӣонаи ман

ز موج خویش چو دریاست تازیانه من

Чароғи давлати абри баҳори равшани бод !

چراغ دولت ابر بهار روشن باد!

Ки чун садафи зи гуҳари сохт обу донаи ман

که چون صدف ز گهر ساخت آب و دانه من

Ба абри қатраи даҳуми сайл дар ивази гирам

به ابر قطره دهم سیل در عوض گیرم

зи харҷ , беш чу дарё шавад хазонаи ман

ز خرج، بیش چو دریا شود خزانه من

Марои зи хок ба андак таваҷҷӯҳӣ бурдор

مرا ز خاک به اندک توجهی بردار

Чу тир каҷ магзар рост аз нишонаи ман

چو تیر کج مگذر راست از نشانه من

зи гиря эй ки маро дар гулӯ гиреҳ гардад

ز گریه ای که مرا در گلو گره گردد

Сипеҳр сифла кунад кам зи обу донаи ман

سپهر سفله کند کم ز آب و دانه من

Гирифта буд ҷаҳонро фусурдагии соиб

گرفته بود جهان را فسردگی صائب

Димоғи хушки ҷаҳон тар шуд аз таронаи ман

دماغ خشک جهان تر شد از ترانه من