Лаби турои хат сабз омад аз камӣни берун

لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

Чаҳ заҳр буд ки омад азин нигини берун

چه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون

Ба меҳр хол шавад танги ҷои дарин маҳзар

به مهر خال شود تنگ جا درین محضر

Агар з рӯй ту ояд хати ин чунин берун

اگر ز روی تو آید خط این چنین بیرون

Ҳавои кӯии хароботи он қадр шӯх аст

هوای کوی خرابات آنقدر شوخ است

Ки тухм сӯхта меояд аз замини берун

که تخم سوخته می آید از زمین بیرون

Ба астхўн нарасад то зи фақри теғи туро

به استخون نرسد تا ز فقر تیغ ترا

Макун чу на?ил қалами даст аз остини берун

مکن چو نال قلم دست از آستین بیرون

зи ишқ ӯ дили танагӣ шудааст қисмати ман

ز عشق او دل تنگی شده است قسمت من

Ки аз биҳишти маро май баради ғамин берун

که از بهشت مرا می برد غمین بیرون

зи кори баста ман оҷизаст трдстӣ

ز کار بسته من عاجزست تردستی

Ки аз ҷабини сипар бардааст чини берун

که از جبین سپر برده است چین بیرون

Нишаста нақши каҷии ончунон дарин айём

نشسته نقش کجی آنچنان درین ایام

Ки ном , рост намеояд аз нигини берун

که نام، راست نمی آید از نگین بیرون

Агар чаҳ нолаи ман чархро зи ҷои бардошт

اگر چه ناله من چرخ را ز جا برداشت

Наомад аз лаби каси соиби офарини берун

نیامد از لب کس صائب آفرین بیرون