Дар оташаст наъл май ноби дигарон

در آتش است نعل می ناب دیگران

Рангини мсози хонаи зи асбоби дигарон

رنگین مساز خانه ز اسباب دیگران

Ашкӣ ки шӯред аз дили ғамгин ғубор дорад

اشکی که شورید از دل غمگین غبار دارد

Хуштар буд зи гавҳари сероби дигарон

خوشتر بود ز گوهر سیراب دیگران

Бедоре ки ҷамъ шавад бо хаёли дӯст

بیداریی که جمع شود با خیال دوست

Сад парда ба буд зи шукри хоби дигарон

صد پرده به بود ز شکر خواب دیگران

Паҳлавии лоғарӣ ки кунад кори бӯрё

پهلوی لاغری که کند کار بوریا

Хуштар буд зи бистари санҷоби дигарон

خوشتر بود ز بستر سنجاب دیگران

То ҳаст нами зи хӯни ҷигар дар пиёла ам

تا هست نم ز خون جگر در پیاله ام

Лаб тар намекунам з май ноби дигарон

لب تر نمی کنم ز می ناب دیگران

То ме тавон зи рахнаи дили фатҳи боби ҷуст

تا می توان ز رخنه دل فتح باب جست

Ҳоҷат намебарем ба миҳроби дигарон

حاجت نمی بریم به محراب دیگران

То метавон намӯд қаноат ба оби хушк

تا می توان نمود قناعت به آب خشک

Ҳаргизи мҷўии туъмаи зи қуллоби дигарон

هرگز مجوی طعمه ز قلاب دیگران

Бо обрӯ бисоз ки чун оби талху шӯр

با آبرو بساز که چون آب تلخ و شور

Гардад зиёдаи тишнагӣ аз оби дигарон

گردد زیاده تشنگی از آب دیگران

Бошад зи худ чу гавҳари шаби тоби нури ман

باشد ز خود چو گوهر شب تاب نور من

Мустағнӣами зи партави маҳтоби дигарон

مستغنیم ز پرتو مهتاب دیگران

Чун хонае буд ки براردи зи хеши об

چون خانه ای بود که برآرد ز خویش آب

Гардад дукон ҳар ки ба дулоби дигарон

گردد دکان هر که به دولاب دیگران

Он дасти хушки бод ки ҳамчун сабу нашуд

آن دست خشک باد که همچون سبو نشد

Дасти тасаллии дил бе тоби дигарон

دست تسلی دل بی تاب دیگران

Соиби марои зи ном чаҳ ҳосил , ки чун нигин

صائب مرا ز نام چه حاصل، که چون نگین

Тар мекунам замини худ аз оби дигарон

تر می کنم زمین خود از آب دیگران