Ғайрат куну з оҳ барафрӯз шамъи хеш

غیرت کن و ز آه برافروز شمع خویش

Дарюзаи фурӯғи зи шамс ва қамар макун

دریوزه فروغ ز شمس و قمر مکن

Хоҳӣ ки чун шукуфаи азин боғи брхўрӣ

خواهی که چون شکوفه ازین باغ برخوری

Бо хоки раҳи музоиқаи сим ва зар макун

با خاک ره مضایقه سیم و زر مکن

Пои ҳинои гирифта ба ҷое наме расад

پای حنا گرفته به جایی نمی رسد

Аз худ бурун наёмада азм сафар макун

از خود برون نیامده عزم سفر مکن

То дидаи ?ути зи нури яқини ғайбат байн шавад

تا دیده ات ز نور یقین غیبت بین شود

Дар айби мардуму ҳунари худ назар макун

در عیب مردم و هنر خود نظر مکن

Ин он ғазал ки аҳлии ширин калом гуфт

این آن غزل که اهلی شیرین کلام گفت

Май дар пиёлаи навбати ман бештар макун

می در پیاله نوبت من بیشتر مکن

Дар корзори ишқи ҳадис ҷигар макун

در کارزار عشق حدیث جگر مکن

Бо теғи офтоби зи шабнам сипар макун

با تیغ آفتاب ز شبنم سپر مکن

Бе бодбони сафина ба соҳил наме расад

بی بادبان سفینه به ساحل نمی رسد

Зинҳори тарки нолау оҳ саҳар макун

زنهار ترک ناله و آه سحر مکن

Ҷӯши баҳори обила дар хор баста аст

جوش بهار آبله در خار بسته است

эй сусти раг , мулоҳиза аз нештар макун

ای سست رگ، ملاحظه از نیشتر مکن

Хӯнро нишастааст ба хӯни ҳеҷ содаи дил

خون را نشسته است به خون هیچ ساده دل

Май дар пиёлаи ман хунин ҷигар макун

می در پیاله من خونین جگر مکن

Аз моҷарои пашшау намруди панди гир

از ماجرای پشه و نمرود پند گیر

Дар ҳеҷ душманӣ ба ҳақорат назар макун

در هیچ دشمنی به حقارت نظر مکن

Гар оҳи сардӣ аз ҷигар ӣнҷо кашида Эй

گر آه سردی از جگر اینجا کشیده ای

Аз оФтобрўии қиёмат ҳазар макун

از آفتابروی قیامت حذر مکن