Дар бихўдии гузашти замони шабоби ман

در بیخودی گذشت زمان شباب من

Шуд пардаи дори давлати бедори хоби ман

شد پرده دار دولت بیدار خواب من

Нагузошт об дар ҷигарами ишқи хонаи сӯз

نگذاشت آب در جگرم عشق خانه سوز

Беашк шуд зи тундии оташи кабоби ман

بی اشک شد ز تندی آتش کباب من

Нисбат ба шӯри ман раг хобӣаст гирдбод

نسبت به شور من رگ خوابی است گردباد

Саҳро ба гирд меравад аз изтироби ман

صحرا به گرد می رود از اضطراب من

Ҳаргиз наме барам ба хароботи дардисар

هرگز نمی برم به خرابات دردسر

Аз коса сараст чу филони шароби ман

از کاسه سرست چو فیلان شراب من

Дармонда нуҳуфтани розам ки май пурд

درمانده نهفتن رازم که می پرد

Чун номаҳои рӯзи қиёмати ниқоби ман

چون نامه های روز قیامت نقاب من

Он гавҳарам ки киштии тӯфон расида аст

آن گوهرم که کشتی طوفان رسیده است

Ганҷинаи муқарнаси гардуни зи оби ман

گنجینه مقرنس گردون ز آب من

Монанди сарви пои фишурдами дарин чаман

مانند سرو پای فشردم درین چمن

Ҳар чанд тавқ фохтагон шуд рикоби ман

هر چند طوق فاختگان شد رکاب من

Чун гули хумори ханда ширин кашида ам

چون گل خمار خنده شیرین کشیده ام

Аз айши талх шиква надорад гулоби ман

از عیش تلخ شکوه ندارد گلاب من

Хати абр раҳматаст гулистони ҳасан ро

خط ابر رحمت است گلستان حسن را

Бар рӯй хеши теғи макаши офтоби ман

بر روی خویش تیغ مکش آفتاب من

Чун моҳи нави ҳамон зи тавозуъи ду то шавам

چون ماه نو همان ز تواضع دو تا شوم

Гар на сипеҳр бӯса занад бар рикоби ман

گر نه سپهر بوسه زند بر رکاب من

Ҷамъиятӣ ки аз дили вайрон ба ман расед

جمعیتی که از دل ویران به من رسید

Саҳласт ганҷ агар талабанд аз хароби ман

سهل است گنج اگر طلبند از خراب من

Аз нолаи шиша дар ҷигари санги бишиканад

از ناله شیشه در جگر سنگ بشکند

Чун косаи тиҳии лаби ҳозири ҷавоби ман

چون کاسه تهی لب حاضر جواب من

Соиби бурун наме рӯм аз фикри он ғизол

صائب برون نمی روم از فکر آن غزال

Чин кардани каманд буд печу тоби ман

چین کردن کمند بود پیچ و تاب من