Бораст ханда бар дили кулуфти парасти ман

بارست خنده بر دل کلفت پرست من

Пари хӯн буд даҳони гул аз пушти дасти ман

پر خون بود دهان گل از پشت دست من

Минои забон мор шавад дар шикастагӣ

مینا زبان مار شود در شکستگی

Раҳмаст бар касе ки буд дар шикасти ман

رحم است بر کسی که بود در شکست من

Қамарӣ буд зи ҳалқа ба гӯашони сарв ва ман

قمری بود ز حلقه به گوشان سرو و من

Он қамарем ки сарв буд пои басти ман

آن قمریم که سرو بود پای بست من

Гӣрандатар зи даст шудааст остини ман

گیرنده تر ز دست شده است آستین من

Акнӯн ки рафтаи домани фурсати зи дасти ман

اکنون که رفته دامن فرصت ز دست من

Дар базми васл аз ман бе дили асари мҷу

در بزم وصل از من بی دل اثر مجو

Каз худ тамоми бардаи марои ним масти ман

کز خود تمام برده مرا نیم مست من

То хат анбарин накунад номааш сиёҳ

تا خط عنبرین نکند نامه اش سیاه

Имон наёвард ба худои худпарасти ман

ایمان نیاورد به خدا خودپرست من

Оташ ба зер пост чу шабнами марои зи гул

آتش به زیر پاست چو شبنم مرا ز گل

Шавед агар чаҳ гирди з дилҳо нишаст ман

شوید اگر چه گرد ز دلها نشست من

Як бори тири ман ба ғалат бар ҳадаф нахурд

یک بار تیر من به غلط بر هدف نخورد

Бо он ки май баради каҷӣ аз тир , шасти ман

با آن که می برد کجی از تیر، شست من

Ҳар нахли саркашӣ ки дарин сабз торам аст

هر نخل سرکشی که درین سبز طارم است

Аз зӯр май чу ток буд зердасти ман

از زور می چو تاک بود زیردست من

Дигари ғубори домани ҳеҷ ошно нашуд

دیگر غبار دامن هیچ آشنا نشد

То ошно ба домани шаби гашти дасти ман

تا آشنا به دامن شب گشت دست من

Чун мавҷ дар хами хас ва хошок нестам

چون موج در خم خس و خاشاک نیستم

Соиб наҳанг мекашад аз баҳри шасти ман

صائب نهنگ می کشد از بحر شست من