Ҳамчашм обилааст дили ашкбори ман
همچشم آبله است دل اشکبار من
Дар парда диласт гиреҳи навбаҳори ман
در پرده دل است گره نوبهار من
Киштӣ дар оби гавҳари ман кор ме кунад
کشتی در آب گوهر من کار می کند
Дарё тараст аз гуҳари обдори ман
دریا ترست از گهر آبدار من
Аз поки гавҳарӣ чу садаф дар дили муҳӣт
از پاک گوهری چو صدف در دل محیط
Гаҳвора Эйаст баҳри ятемони канори ман
گهواره ای است بهر یتیمان کنار من
Аз заъф нест хостнш чун хати ғубор
از ضعف نیست خاستنش چون خط غبار
Бар сафҳаи дилӣ ки нишинад ғубори ман
بر صفحه دلی که نشیند غبار من
Дорад нишот рӯй замин дар канори баҳр
دارد نشاط روی زمین در کنار بحر
Аз гирд бе касе гуҳари шоҳвори ман
از گرد بی کسی گهر شاهوار من
Чун ҳарфи давр азон лаб мегаван фитода ам
چون حرف دور ازان لب میگون فتاده ام
Майхонаҳо камаст барои хумори ман
میخانه ها کم است برای خمار من
Чун гирдбод , болу пари сайр ман шавад
چون گردباد، بال و پر سیر من شود
Хорӣ ки срброўрд аз раҳгузори ман
خاری که سربرآورد از رهگذار من
Аз сояи тухми сӯхтаро сабз ме кунад
از سایه تخم سوخته را سبز می کند
Сарвӣ ки қад кашад ба лаби ҷӯйбори ман
سروی که قد کشد به لب جویبار من
Дар роҳ абр нест марои чашми интизор
در راه ابر نیست مرا چشم انتظار
Чун анбараст аз нафаси худ баҳори ман
چون عنبرست از نفس خود بهار من
Осӯда аз харобии сайлоб фитна ам
آسوده از خرابی سیلاب فتنه ام
Ҳамворӣ манаст чу саҳрои ҳисори ман
همواری من است چو صحرا حصار من
Ҳар водӣӣ ки ояд азуи буии хӯн , буд
هر وادیی که آید ازو بوی خون، بود
Аз ваҳшати канораи талаби лолаи зори ман
از وحشت کناره طلب لاله زار من
Бар сафҳаи замини асар аз кӯҳ ғам намонад
بر صفحه زمین اثر از کوه غم نماند
То орамида гашти дил бе қарори ман
تا آرمیده گشت دل بی قرار من
Хуршед чун ҳилол шавад пой дар рикоб
خورشید چون هلال شود پای در رکاب
Чун пой дар рикоб кунад шаҳсавори ман
چون پای در رکاب کند شهسوار من
Дил мехӯрд зи қаҳти харидор , ъмрҳост
دل می خورد ز قحط خریدار، عمرهاست
Дар синаи садафи гуҳари шоҳвори ман
در سینه صدف گهر شاهوار من
Соиби марои назар ба хазон ва баҳор нест
صائب مرا نظر به خزان و بهار نیست
Бар як қарор ҷӯш занад чашмасор ман
بر یک قرار جوش زند چشمه سار من