Доим ба як қарор буд мушти хори ман

دایم به یک قرار بود مشت خار من

Чун ошён хушаст хазону баҳори ман

چون آشیان خوش است خزان و بهار من

Гирди ятемии гуҳари офаринишам

گرد یتیمی گهر آفرینشم

Бар ҳеҷ дида бор набошад ғубори ман

بر هیچ دیده بار نباشد غبار من

Аз абр , тухми сӯхтаи афсурда тар шавад

از ابر، تخم سوخته افسرده تر شود

Марҳам чаҳ мекунад ҷигари доғдори ман

مرهم چه می کند جگر داغدار من

Бар рӯй ҳам гузоштаам даст чун садаф

بر روی هم گذاشته ام دست چون صدف

Гавҳар шавад ятеми зи ҷайбу канори ман

گوهر شود یتیم ز جیب و کنار من

Чун уқдаҳои обила аз поки гавҳарӣ

چون عقده های آبله از پاک گوهری

Мавқуфи захми хор буд навбаҳори ман

موقوف زخم خار بود نوبهار من

Хобам буд ба давлати бедори ҳамАннан

خوابم بود به دولت بیدار همعنان

Бар роҳи Кебек ханда занад кӯҳсори ман

بر راه کبک خنده زند کوهسار من

Киштӣ дар оби гавҳари ман кор ме кунад

کشتی در آب گوهر من کار می کند

Дарё тараст аз гуҳари обдори ман

دریا ترست از گهر آبدار من

Соиби маро ба боғу баҳор эҳтиёҷ нест

صائب مرا به باغ و بهار احتیاج نیست

Боғу баҳори ман буд аз хорхори ман

باغ و بهار من بود از خارخار من