Чун тухм сӯхтааст зи савдои димоғи ман

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ من

Каз абр навбаҳор шавад тозаи доғи ман

کز ابر نوبهار شود تازه داغ من

Миннат кунад сиёҳ , дили равшани маро

منت کند سیاه، دل روشن مرا

Даст ҳимоятаст нафас бар чароғи ман

دست حمایت است نفس بر چراغ من

Аз хирқаи доғҳои маро ме тавон шимурд

از خرقه داغهای مرا می توان شمرد

Девор нест монеъи гулгашти боғи ман

دیوار نیست مانع گلگشت باغ من

Маҷнӯни ман зи васл либосӣаст бе ниёз

مجنون من ز وصل لباسی است بی نیاز

Варна сиёҳи хайма Лайлӣаст доғи ман

ورنه سیاه خیمه لیلی است داغ من

Навмед чун зи тавбаи сангин худ шавам ?

نومید چون ز توبه سنگین خود شوم؟

Каз санги ҳамчу лола барояд аёғи ман

کز سنگ همچو لاله برآید ایاغ من

Аз бӯстон ба барги хазони дидае хушам

از بوستان به برگ خزان دیده ای خوشم

Тар мешавад ба номаи хушкии димоғи ман

تر می شود به نامه خشکی دماغ من

Занг аз дилам ба бода гулгун наме равад

زنگ از دلم به باده گلگون نمی رود

Доим чу лолаи зер сиёҳӣаст доғи ман

دایم چو لاله زیر سیاهی است داغ من

Ширини лабон ба рухсати ман об ме хуранд

شیرین لبان به رخصت من آب می خورند

Мироби ҷӯии шер буд снгдоғи ман

میراب جوی شیر بود سنگداغ من

Гар оби зиндагии иваз май ба ман диҳанд

گر آب زندگی عوض می به من دهند

Чун лолаи хӯн мурда шавад дар аёғи ман

چون لاله خون مرده شود در ایاغ من

Аз хеши рафтаро натавон нақш пой ёфт

از خویش رفته را نتوان نقش پای یافت

Саргаштаи он касе ки буд дар суроғи ман

سرگشته آن کسی که بود در سراغ من

Соиб гузаштаам зи сари хеши ъмрҳост

صائب گذشته ام ز سر خویش عمرهاست

Бар худ зи бод субҳ наларзад чароғи ман

بر خود ز باد صبح نلرزد چراغ من