Аз дастбурди нолаи оташи забони ман

از دستبرد ناله آتش زبان من

Чун ҷӯии шер , об шудааст устихони ман

چون جوی شیر، آب شده است استخوان من

То даст май занӣ ба ҳам , аз даст рафта ам

تا دست می زنی به هم، از دست رفته ام

Бар бодпоӣ гирд савораст ҷони ман

بر بادپای گرد سوارست جان من

Гулчин ба ҷои гули кафи афсӯс май барад

گلچین به جای گل کف افسوس می برد

Аз боғу бӯстон ҳамеша хазони ман

از باغ و بوستان همیشه خزان من

Ангушт агар шавад хасу хошоки ин чаман

انگشت اگر شود خس و خاشاک این چمن

Натавон сухан чу ғунча кашид аз забони ман

نتوان سخن چو غنچه کشید از زبان من

Зарроти рӯзгор буд хӯшаи чини маро

ذرات روزگار بود خوشه چین مرا

Гармаст азон чу меҳри ҷҳонтоби нони ман

گرم است ازان چو مهر جهانتاب نان من

Аз бонги сувар , лиззати афсона май барад

از بانگ صور، لذت افسانه می برد

Дармондааст ҳашар ба хоби гарони ман

درمانده است حشر به خواب گران من

Тир аз танам чу мӯӣ бурун ояд аз хамир

تیر از تنم چو موی برون آید از خمیر

Аз санги бас ки нарм шудааст устихони ман

از سنگ بس که نرم شده است استخوان من

Ёрб чаҳ кардаам , ки ду манзил яке кунад

یارب چه کرده ام، که دو منزل یکی کند

Гирди касодӣ аз ақаби корвони ман

گرد کسادی از عقب کاروان من

Чун ғунчаи садҳазори хаму печ хӯрда аст

چون غنچه صدهزار خم و پیچ خورده است

Дар тангноӣ меҳр хамӯшӣ забони ман

در تنگنای مهر خموشی زبان من

Аз хорхори синаи марои ошён бас аст

از خارخار سینه مرا آشیان بس است

Гӯи барқ ҳодисот бисӯз ошёни ман

گو برق حادثات بسوز آشیان من

Аз мавҷи гиряи домӣ дар хок карда аст

از موج گریه دامی در خاک کرده است

Дар ҳар гули замини мижа хӯн фишон ман

در هر گل زمین مژه خون فشان من

То лаъли оташини туро бӯса дода ам

تا لعل آتشین ترا بوسه داده ام

Чун лола сӯхтааст зи дил то забони ман

چون لاله سوخته است ز دل تا زبان من

Покаст ҳамчуи хонаи ойӣна , хона ам

پاک است همچو خانه آیینه، خانه ام

Рози ниҳон буд гули боғи аёни ман

راز نهان بود گل باغ عیان من

Соиби ҳазор ҳайф ки дар рӯзгор нест

صائب هزار حیف که در روزگار نیست

Як аҳли дил ки фаҳми намояди забони ман

یک اهل دل که فهم نماید زبان من