Файзи насими субҳ буд бо фиғони ман

فیض نسیم صبح بود با فغان من

Бар шохи гул гарон набӯд ошёни ман

بر شاخ گل گران نبود آشیان من

Реги равони бодия бе нишонем

ریگ روان بادیه بی نشانیم

Саргаштагӣаст роҳбари корвони ман

سرگشتگی است راهبر کاروان من

Чун барқ , миннатҳои нафаси манзил ман аст

چون برق، منتهای نفس منزل من است

Бечораи раҳравӣ ки шавад ҳамАннани ман

بیچاره رهروی که شود همعنان من

Дасташи зи тир зӯдтар уфтад ба хоки роҳ

دستش ز تیر زودتر افتد به خاک راه

Он содаи дил ки зӯр занад бар камони ман

آن ساده دل که زور زند بر کمان من

Чун донаи сапанд , бар оташ нишаста аст

چون دانه سپند، بر آتش نشسته است

Меҳр хамӯшӣ аз лаби оташи баёни ман

مهر خموشی از لب آتش بیان من

Машну зи ман дурӯғ ки аз рости хонагӣ

مشنو ز من دروغ که از راست خانگی

Печида нест ҷавҳари теғи забони ман

پیچیده نیست جوهر تیغ زبان من

Инсоф нест монеъи назорагӣ шудан

انصاف نیست مانع نظارگی شدن

Каз ҷӯши гули шикаст дар бӯстони ман

کز جوش گل شکست در بوستان من

Бастам ба хоки нақш ва ҳамон майл ме кашад

بستم به خاک نقش و همان میل می کشد

Дар чашми душманон , қалами устихони ман

در چشم دشمنان، قلم استخوان من

Соиби зи баси мурод ки дар хок карда ам

صائب ز بس مراد که در خاک کرده ام

Хоки муроди халқ шудааст остони ман

خاک مراد خلق شده است آستان من