Дар рӯзи ҳашари сояи кӯҳи гуноҳи ман

در روز حشر سایه کوه گناه من

Гардид аз офтоби қиёмати паноҳи ман

گردید از آفتاب قیامت پناه من

Андеша аз шикаст надорам ки ҳамчуи мавҷ

اندیشه از شکست ندارم که همچو موج

Афзӯда мешавад з шикастани сипоҳи ман

افزوده می شود ز شکستن سپاه من

Гар моҳ ва офтоб шавад ҳар ситора Эй

گر ماه و آفتاب شود هر ستاره ای

Равшан намешавад шаби бахти сиёҳи ман

روشن نمی شود شب بخت سیاه من

Сӯзад ба нотавонии ман дили ғанӣам ро

سوزد به ناتوانی من دل غنیم را

Дӯд аз ниҳоди барқи براردи гиёҳи ман

دود از نهاد برق برآرد گیاه من

Набӯд ба нози болаши мардуми марои ниёз

نبود به ناز بالش مردم مرا نیاز

Каз дасти худ буд чу сабуи такяи гоҳи ман

کز دست خود بود چو سبو تکیه گاه من

Бар бод дод хирмани умри ман ва ҳануз

بر باد داد خرمن عمر من و هنوز

Сокин намешавад нафаси умри коҳи ман

ساکن نمی شود نفس عمر کاه من

Дар чшмхонаҳ бар дару девор май тунд

در چشمخانه بر در و دیوار می تند

Аз дўрбоши нози ту тори нигоҳи ман

از دورباش ناز تو تار نگاه من

Кам нест файзи гардиши тасбеҳи ман зи ҷом

کم نیست فیض گردش تسبیح من ز جام

Махмур маст меравад аз хонақоҳи ман

مخمور مست می رود از خانقاه من

Дар водӣӣ ки халқи назари баста май раванд

در وادیی که خلق نظر بسته می روند

Борӣктар зи мӯӣ миёнаст роҳи ман

باریک تر ز موی میان است راه من

Ҳар чанд май кашам май гулранг дар либос

هر چند می کشم می گلرنگ در لباس

Гул мекунад чу ғунчаи зи тарафи кулоҳи ман

گل می کند چو غنچه ز طرف کلاه من

Дар тангнои сина азон хуии оташин

در تنگنای سینه ازان خوی آتشین

Чун мӯии зангён шудаи печидаи оҳи ман

چون موی زنگیان شده پیچیده آه من

Чун шамъи пеши пои насим аўФтодаҳ ам

چون شمع پیش پای نسیم اوفتاده ام

Дасти ҳимоят ки шавад то паноҳи ман

دست حمایت که شود تا پناه من

Ҳар чанд аз ҳиҷоб надорам забони узр

هر چند از حجاب ندارم زبان عذر

Соиб басаст хиҷлати ман узрхоҳи ман

صائب بس است خجلت من عذرخواه من