Гумроҳ шуд зи ғифлати ман раҳнамои ман

گمراه شد ز غفلت من رهنمای من

Гардид майли чашми ъсокши Асои ман

گردید میل چشم عصاکش عصای من

Пайдо нашуд касе ки ба фарёд ман расад

پیدا نشد کسی که به فریاد من رسد

Дар шиша монад бодаи мрдозмои ман

در شیشه ماند باده مردآزمای من

Аз дасти худ буд чу сабуи муттакои маро

از دست خود بود چو سبو متکا مرا

Паҳлавии хушки хеш буд бӯрёии ман

پهلوی خشک خویش بود بوریای من

То сар кашидаам ба гиребон бе худӣ

تا سر کشیده ام به گریبان بی خودی

Чун пои хам ба ганҷи фурӯрафтаи пои ман

چون پای خم به گنج فرورفته پای من

Ҳамсуҳбат хасис кунад нафасро хасис

همصحبت خسیس کند نفس را خسیس

Паҳлуи тиҳии з коҳ кунад каҳрабои ман

پهلو تهی ز کاه کند کهربای من

Аз бас гудохтааст марои доғи тишнагӣ

از بس گداخته است مرا داغ تشنگی

Мавҷи сароб силсила гардад ба пои ман

موج سراب سلسله گردد به پای من

Ҳар беҷигар ба ман натавонади тараф шудан

هر بی جگر به من نتواند طرف شدن

Бархестан буд зи сари ҷони ливои ман

برخاستن بود ز سر جان لوای من

Осӯдатар зи дидаи қурбониён шуда аст

آسوده تر ز دیده قربانیان شده است

Аз тарки орзӯи дил бе муддаои ман

از ترک آرزو دل بی مدعای من

Чун оташаст дар шаби торики раҳнамо

چون آتش است در شب تاریک رهنما

Гум гаштагон бодияро нақши пои ман

گم گشتگان بادیه را نقش پای من

Хоки маро ба ашк надомат сиришта анд

خاک مرا به اشک ندامت سرشته اند

Бо чашми созгор буд тўтёии ман

با چشم سازگار بود توتیای من

Соиб ба ғайри сияҳи пурҷӯш ишқ нест

صائب به غیر سیه پرجوش عشق نیست

Имрӯзи соғарӣ ки шавад ғам задой ман

امروز ساغری که شود غم زدای من